Hoor jij God wel eens spreken?

Als ik eerlijk ben: ik niet zo vaak. Niet hoorbaar, niet met een luide stem. En toch zijn er momenten waarop je achteraf alleen maar kunt zeggen: dit was God.

Rugzak

Jaren geleden hoorde ik een preek over onze “rugzak”. Niet de rugzak die je op je schouders draagt, maar de rugzak van je leven. Waarmee vullen we die? Welke ervaringen, getuigenissen en momenten van Gods trouw nemen we mee? Sommige gebeurtenissen verdwijnen naar de achtergrond, andere blijven voor altijd een kostbare herinnering.

Dit verhaal zit al jaren in mijn rugzak.

Op een bepaald moment was ik de roddels op mijn werk meer dan beu. Ik besloot dat het genoeg was en ging op zoek naar een andere job. Al snel kreeg ik een positieve reactie. Ik mocht op sollicitatiegesprek komen en eerlijk gezegd: het leek mijn droomjob.

Maar de dag vóór het gesprek gebeurde er iets onverwachts. Heel duidelijk hoorde ik in mijn hart: “Zeg de sollicitatie af.” Geen donderstem uit de hemel. Geen spectaculair moment. Gewoon een diepe, heldere overtuiging waarvan ik wist: dit moet ik doen. Met pijn in mijn hart belde ik om mijn sollicitatie af te zeggen.

De volgende ochtend ging ik zoals altijd naar de vierde verdieping op mijn werk. Ik deed de deur open en nog voor ik iets kon zeggen, begroette een oudere dame me met de woorden: “Ik dank God elke keer dat je hier binnenkomt.”
Dit had ik niet verwacht. Die woorden kwamen precies op het moment dat ik ze nodig had. Alsof God zelf bevestigde: je bent hier nog op de juiste plaats. Ik besloot dat ik zou blijven totdat God me duidelijk zou maken dat het tijd was om te vertrekken.

Pas jaren later ontdekte ik iets bijzonders. Eén van mijn vroegere kampkinderen bleek de job te doen waarvan ik destijds mijn sollicitatie had afgezegd. Soms schrijft God een mooier verhaal dan wij zelf hadden kunnen bedenken.

Een andere kijk

Onlangs vertelde ik dit verhaal aan mijn dochter. Haar eerste reactie was niet zozeer over mijn beslissing, maar over de woorden van die dame. “Amai, die durfde dat gewoon zo te zeggen.”

Die opmerking zette mij aan het denken. Deze dame vond haar woorden misschien heel gewoon, een bemoediging die ze spontaan uitsprak. Maar God gebruikte precies die woorden om mij te bevestigen en te zegenen.

Hoe vaak gebeurt dat vandaag nog?

Hoe vaak legt God misschien iets op ons hart om tegen iemand te zeggen, maar houden we het voor ons? Omdat we denken: Ach, zo bijzonder is het niet. Of: Ik zal het wel verkeerd verstaan hebben. Of: Wat als die ander dat vreemd vindt?

En toch… Misschien zijn juist die eenvoudige woorden het antwoord op iemands gebed. Misschien gebruikt God onze stem om hoop te geven, moed in te spreken of iemand eraan te herinneren dat hij of zij gezien is.

We hoeven geen grote preken te houden. Soms is één zin genoeg. Want als wij bereid zijn om te luisteren, kan God door heel gewone mensen heel bijzondere dingen zeggen.
En misschien is dat wel precies hoe Hij het liefst spreekt.