De laatste dagen voel ik me leeg. Ik merk dat ik mezelf steeds sneller verlies in
vergelijkingen. Ik kijk naar alles wat ik niet kan, naar alles wat ik op dit punt in mijn leven had willen bereiken en naar alles wat niet loopt zoals ik had gehoopt. Dan voel ik me een mislukkeling.

Ik doe niet genoeg, dus ik ben niet genoeg.

Ik wil zo graag meekunnen in het ritme van deze maatschappij. Maar telkens opnieuw bots ik op mijn lichamelijke beperkingen. Mijn lichaam dwingt me om te vertragen en te rusten. Wanneer mijn ziekte weer meer op de voorgrond treedt en ik minder kan doen, beland ik vaak in een negatieve spiraal. Dan sluipen de negatieve gedachten binnen: ik doe niet genoeg, dus ik ben niet genoeg.

Soms word ik boos op God. Boos omdat ik grenzen draag die ik niet zelf gekozen heb. Toch leert Hij mij, vaak door de mensen om mij heen, steeds meer over Zijn liefde. Zij herinneren mij eraan dat mijn waarde niet afhangt van wat ik presteer.

Toch blijft het moeilijk. Mijn ziekte heeft invloed op bijna elk aspect van mijn leven. Op slechte dagen voel ik me schuldig omdat ik weinig heb kunnen doen en worstel ik met de balans tussen rusten en actief zijn. Dan merk ik hoe vaak ik mijn identiteit laat afhangen van wat ik niet kan of van wat ik vroeger nog wel kon.

Gods waarheid.

Maar God wijst mij op een andere waarheid: mijn waarde ligt niet in mijn prestaties, maar in het feit dat ik Zijn kind ben. Het verhaal van Martha en Maria raakt me daarin diep. Terwijl Martha druk bezig was met alles wat gedaan moest worden, koos Maria ervoor om aan de voeten van Jezus te zitten. Hoe vaak probeer ik niet mijn waarde te bewijzen door voortdurend bezig te zijn, terwijl Jezus mij uitnodigt om rust te vinden in Zijn aanwezigheid?

Langzaam leer ik dat ik meer ben dan mijn ziekte. Dat is een proces. God leert mij om niet te focussen op wat mijn ziekte heeft weggenomen, maar op wat Hij nog steeds in mij heeft gelegd. Ik kan nog steeds liefhebben, luisteren en anderen bemoedigen. Door mijn kwetsbaarheid mag ik iets laten zien van Gods kracht.

Ik leer dankbaar te zijn voor de liefde die ik ontvang, voor de mensen die God op mijn pad brengt en voor de kleine dingen die Hij mij elke dag geeft. Steeds meer besef ik dat ik mezelf niet hoef te bewijzen. Mijn identiteit ligt niet in mijn ziekte, maar in Christus. Ik ben geliefd voordat ik iets presteer. Ik ben Gods kind, ook op dagen waarop ik niets gedaan krijg. En terwijl ik loslaat wie ik dacht te moeten zijn, ontdek ik steeds meer wie God zegt dat ik ben.

Geschreven door Eunike Maeyens