“Vraag en je zult ontvangen.”

Het is een van de bijbelteksten die we zo makkelijk citeren, maar die tegelijk een wrang gevoel kunnen achterlaten. We gebruiken de woorden soms te pas en te onpas, juist wanneer we in wijsheid tekortschieten of worstelen met het dagelijks leven, ziekte of zorgen.

Uitgedaagd

Onlangs hadden we in onze kerk een groep jongeren uit Amerika op bezoek die via sport wilden evangeliseren. Eén van hen had diabetes. Door de jetlag, andere voeding en veranderde gewoonten bleef zijn bloedsuikerspiegel schommelen.

Ik zag hem worstelen en vond dat lastig. Waarom brengt God een jonge man helemaal naar België om hem vooral te laten zwoegen? Dit kan toch niet de bedoeling zijn?

Op zo’n vraag komen waarschijnlijk verschillende theologische antwoorden. Maar misschien mogen we die even loslaten. Want niet op elk probleem is er een antwoord. Kijk maar naar Job.

Als team hadden we al voor hem gebeden, maar de volgende dag worstelde hij nog steeds. Later die week, tijdens een aanbiddingsavond, vroeg ik hem of we opnieuw voor hem mochten bidden. Hij stemde in.

En jawel. De rest van de week bleef zijn suikerspiegel stabiel.

Een mooi getuigenis. Een mooi ingrijpen van God. Ik was oprecht blij om hem te zien opbloeien en te merken dat er een last van zijn schouders viel.

En ik?

Maar bij mij gebeurde er in diezelfde week iets heel anders.

Hoewel er veel mooie momenten waren en we God vaak aan het werk zagen, wat opbouwend en versterkend is, worstelde ik al weken met hardnekkige slapeloosheid. Met slechts twee à drie uur slaap per nacht probeerde ik de dagen door te komen, in het geloof dat God me genoeg energie zou geven om de week te dragen. Ik vroeg mensen om gebed en bad zelf veel, maar de slapeloosheid bleek onverbiddelijk.

“Heer, waar bent U?”
Het blijft stil.

Extreme vermoeidheid vertroebelt je blik en sloopt je weerstand. Ik voelde me die week geen goede teamgenoot en geen fijne gastvrouw. Ik had het gevoel dat ik tekortschoot. En ook vandaag voel ik me niet de beste moeder, niet de meest enthousiaste persoon en niet de meest sensitieve vriendin. Waarom de slapeloosheid blijft, weet ik niet. Het enige wat ik nog kan bidden is: “Heer, houd me dicht tegen U aan, want daar ben ik veilig.”

Waarom grijpt God de ene keer wel in en de andere keer niet? Dat is de vraag die door mijn hoofd blijft spoken. Ik ben dankbaar dat we getuige mochten zijn van Zijn ingrijpen bij die jonge man, ook al moet hij nog altijd verder leven met zijn diabetes. Maar bij mijn eigen nood bleef het stil. Misschien is dat wel het moeilijkste van geloven: zien hoe almachtig God kan handelen, zonder te begrijpen waarom Hij op het ene moment wel ingrijpt en op het andere niet.

Ontvangen?

Toch was er nog een ander moment die week. Terwijl ik op bed lag, zei een van de Amerikaanse leiders op een vrij besliste toon tegen me: “Rust”. Mijn eerste reactie was weerstand: Ik moet bij de volgende meeting zijn, ik heb een verantwoordelijkheid, ik kan dit toch niet zomaar laten vallen?

Maar achteraf vroeg ik me af: wat als ik mezelf vaker had toegestaan om het even niet te kunnen? Om mijn verantwoordelijkheid tijdelijk los te laten en een ander het van me te laten overnemen?

Misschien ligt Gods antwoord soms niet in een wonderbaarlijke genezing, maar in het durven vragen aan de ander — en het genadig loslaten van wat allemaal ‘zou moeten’.