Altijd plaats aan tafel 

Ik kom uit een groot gezin waar altijd een gezellige drukte heerste. Ook aan de eettafel was er altijd leven. Mijn ouders vonden het belangrijk om samen te eten en er was altijd ruimte voor een bordje meer. Die gastvrijheid heb ik altijd als iets heel waardevol ervaren. Het is een waarde die ik ook nu wil doorgeven. 

Gastvrijheid gaat voor mij niet alleen over lekker eten of een mooi gedekte tafel. Het gaat over ruimte maken voor mensen, samen zijn en verbondenheid ervaren. Spontane ontmoetingen waardeer ik enorm.

Wanneer plannen anders lopen 

Misschien verlang ik daarom soms naar wat meer ruimte voor spontane ontmoetingen tussen alle afspraken door. Tegenwoordig worden afspraken vaak weken of zelfs maanden op voorhand vastgelegd. Daar is op zich niets mis mee, maar soms lijkt er daardoor minder ruimte te zijn voor iets dat gewoon spontaan ontstaat. Gelukkig zitten mijn man en ik daarin op dezelfde golflengte. 

Een tijdje geleden raakte dat me toch. We kregen vrij last minute het idee om een paasbrunch te organiseren. Een jaar eerder had ik samen met mijn zus een kookworkshop gevolgd rond een paasbrunch en het leek me leuk om dat nu met anderen te delen. Enthousiast maakten we een lijstje met mensen die we wilden uitnodigen. 

Maar toen begon het uitnodigen. De eerste mensen konden niet, de tweede ook niet, daarna de derde en de vierde evenmin. Iedereen had daar een goede reden voor, maar toch raakte het me. Mijn enthousiasme zakte wat weg. Misschien voelde ik zelfs een beetje afwijzing. Het verlangen om te delen bleef, maar was minder vanzelfsprekend. 

Een oude uitnodiging 

Op dat moment moest ik denken aan een gelijkenis die Jezus vertelt in Lucas 14. Een man organiseert een groot feestmaal en nodigt veel mensen uit. Wanneer alles klaarstaat, stuurt hij zijn dienaar uit naar de genodigden om te laten weten dat de maaltijd klaar staat. Eén voor één slaan ze de uitnodiging af. De ene heeft een akker gekocht, een ander wil zijn ossen uitproberen en weer iemand anders is pas getrouwd. Het zijn geen slechte redenen. Het zijn begrijpelijke redenen. Verantwoordelijkheden. Het gewone leven. 

Toch vroeg ik me af wat dat met de gastheer gedaan moet hebben. Alles was voorbereid. Er was plaats aan tafel. En toch bleef die tafel eerst leeg. Terwijl ik daarover nadacht, merkte ik dat het verhaal mij ook een spiegel voorhield. 

Hoe beschikbaar ben ik? 

Hoe vaak reageer ik zelf niet op Gods uitnodigingen zoals de mensen in die gelijkenis? 

Met een: “Ja maar…” 

Of: “Nu even niet.” 

Of gewoon: “Nee.” 

Niet omdat ik niet wil. Maar omdat er zoveel andere dingen zijn die mijn aandacht vragen. Omdat mijn agenda vol zit. Omdat het niet altijd uitkomt. 

Misschien herken ik mezelf wel meer in die mensen uit de gelijkenis dan ik zou willen. 

Een eenvoudig ja 

Misschien is de vraag dus niet alleen hoe gastvrij wij zijn, maar ook hoe bereid we zijn om te komen. 

Om ruimte te maken.  

Om ons hart open te stellen voor God en Hem ruimte te geven. 

En om, af en toe, gewoon te antwoorden met een eenvoudig: 

Ja.