Ken je het gevoel? Dat je leven even stilstaat? Dat je niet weet hoe je verder moet? Er liggen keuzes voor je, maar je ziet niet wat de weg is. Of misschien zijn er niet eens keuzes, maar lijkt alles gewoon stil te vallen. Geen beweging. Geen vooruitgang.

Ik vind stilstand lastig om te dragen. Ik wil vooruit. Ik wil ergens naartoe werken, iets opbouwen, groeien. Een tijd geleden werd ik echter écht stilgezet. Dingen waar ik mee bezig was, vielen weg en ik moest meer loslaten dan me lief was. Het ging door merg en been.

Ik voelde me nutteloos. Mijn leven leek saai. Er was geen duidelijk doel waar ik naartoe werkte, geen project dat mijn aandacht vroeg, geen zichtbare vooruitgang. En dat wrong.

De wolk

Wanneer de Israëlieten uit Egypte worden geleid, trekken ze door de woestijn achter een wolk aan. Overdag verschijnt God in een wolk en ’s nachts in een vuurkolom. Die wolk bepaalt hun ritme. Wanneer ze verder trekt, breken ze hun kamp op. Wanneer ze stil blijft staan, blijven zij ook staan.

Als ik die verhalen lees, vraag ik me af hoe ik dat gevonden zou hebben.

Soms stond de wolk misschien maar één dag stil. Soms meerdere dagen. Misschien zelfs weken. Er wordt niet verteld dat God telkens uitleg gaf. Geen routekaart. Geen tijdsplanning. Geen geruststellende woorden over wanneer de volgende stap zou komen.

De wolk stond stil. En dus stonden zij stil.

Doelgericht leven

Van nature ben ik een doelgericht persoon. Ik werk graag ergens naartoe. Als jongvolwassene stelde ik mezelf bijna elke maand nieuwe doelen. Het gaf me richting en focus.

Ook in ons geloofsleven klinkt vaak de taal van groei en vrucht dragen. We moeten vruchten dragen, zinvol bezig zijn, taken opnemen, investeren in elkaar, bouwen aan Gods koninkrijk.

Daarnaast leven we in een maatschappij waarin persoonlijke ontwikkeling bijna vanzelfsprekend is geworden. In mijn praktijk vraag ik mensen regelmatig naar hun behoeften. Opvallend vaak komt de wens naar voren om zich verder te ontwikkelen, persoonlijk of professioneel. We willen groeien. Vooruitgaan. Beter worden.

En ergens is daar niets mis mee.
Maar wat doen we wanneer er niets lijkt te groeien?

Wanneer God stopt

Toch zijn er momenten waarop God lijkt te stoppen.

Misschien heeft die stilstand soms een duidelijk doel. Achteraf kunnen we dan zien wat God heeft gedaan. Maar wat als dat niet altijd zo is? Wat als stilstand niet altijd een les hoeft te zijn die we moeten leren of een project dat we moeten volbrengen?

Wat als God soms gewoon stilstand geeft omdat het goed is?

Omdat rust nodig is.
Omdat wij niet altijd hoeven te produceren, ontwikkelen of groeien.
Omdat ons bestaan niet afhankelijk is van onze vooruitgang.

Dat idee wringt bij mij. Een deel van mij zoekt nog steeds naar het nut, het doel en de opbrengst. Maar tegelijkertijd brengt het ook rust.

Misschien mag een periode van stilstand soms gewoon zijn wat ze is: een periode van stilstand.
Niet omdat er iets moet gebeuren.
Niet omdat we er iets uit moeten halen.

Maar gewoon omdat God ons uitnodigt om te blijven waar we zijn, totdat de wolk weer verder trekt.

En misschien is dat genoeg.