Mozes

Het verhaal van Mozes is voor velen een bekend verhaal. Mozes’ moeder verbergt hem, laat hem los op het water in de hoop zijn leven te beschermen. Wat een dappere en creatieve moeder was Jochebed. Ze verdient een standbeeld. 

Mozes wordt ontdekt door de prinses. Hij groeit op in het paleis. Twee werelden om zich heen: die van de machtigste familie van het machtigste land en die van de slaven die mishandeld worden waar zijn bloedeigen familie toe behoort. Ik heb er soms moeite mee als twee verschillende werelden van mij bij elkaar komen, en dat is nog niks met de extreme werelden waartoe Mozes behoort. 

Foutje!

We weten hoe het verder gaat. Mozes maakt een fout: hij doodt een Egyptenaar en als hij later twee Israëlieten ziet vechten, vragen ze hem of hij hen ook zal doden. Mozes hoort nergens bij. Niet bij de Egyptenaren, niet bij de Israëlieten. Hij vlucht… Alles wat hij kende, blijft achter. Eenzaam en alleen komt hij in de woestijn. Door Jetro wordt hij opgevangen, trouwt met diens dochter en zorgt voor zijn schapen. God roept hem, daar in de woestijn. Mozes wordt gevraagd het volk uit Egypte te bevrijden.

Naar huis

Terug naar ‘huis’, naar het paleis waar hij opgroeide om tegen zijn pleegfamilie te zeggen dat ze de Israëlieten moesten laten gaan. Niemand kende de koninklijke familie zo goed als Mozes, voor niemand was deze taak zo zwaar als voor hem. 

Na heel wat discussies en een assortiment aan plagen waarin God laat zien dat Hij sterker is dan de goden van Egypte, laat farao de Israëlieten gaan. Ze trekken door de woestijn. Mozes kent deze woestijn. Hij heeft er jaren in rondgetrokken. Zijn ervaring heeft hem geleerd hoe hij een groot volk door deze droge zandvlakte moet leiden. 

Onze woestijn

Ook wij gaan in ons leven door woestijnen heen. We komen op plekken waar de zon brandt. Waar het zand om ons heen ontelbaar is. We gaan van oase naar oase. Een vuurkolom voor ons in de nacht en overdag een wolkkolom. Dankzij de woestijnen in ons leven, kunnen we naast mensen staan die door de woestijn moeten. We weten wat het is, ook al is elke woestijn weer wat anders en dragen we niet dezelfde schoenen. We kunnen mensen aanmoedigen, want we weten: er komt een einde aan de woestijn. Ook al zien we het nog niet, we weten: het komt goed! Net als Mozes: stap voor stap dichter bij het beloofde land.