Soms lijkt het alsof het leven zich afspeelt in een stroomversnelling. Dagen worden weken, weken worden maanden, en voor je het weet vraag je je af waar de tijd gebleven is. We vullen onze agenda’s met werk, verantwoordelijkheden, hobby’s en goede bedoelingen. Maar ergens onderweg dringt zich een ongemakkelijke vraag op: investeren we nog voldoende in datgene wat ons werkelijk draagt?

Eind april en begin mei had ik het bijzonder druk. Veel werken, proberen voldoende aandacht te geven aan mijn gezin en daarnaast mijn taken binnen de kerk opnemen. Alsof dat nog niet genoeg was, lopen er ook nog enkele projecten die de laatste gaatjes in mijn vrije tijd opvullen.

Op 5 mei zou ik met collega’s op vakantie vertrekken. Ik keek echt uit naar een weekje voetballen met vrienden, genieten van het zonnige Sicilië en van het fijne gezelschap. Tegelijk knaagde er een schuldgevoel. Ik had zoveel gewerkt om alles tijdig af te krijgen dat ik minder thuis was geweest dan ik eigenlijk had gewild. 

Bovendien zou ik nauwelijks een dag na mijn terugkeer alweer aan het werk moeten. Eigenlijk nog erger: ik zou rond middernacht thuiskomen en de volgende ochtend alweer mijn werkdag starten.

De drukte leek maar door te gaan. Kan ik ondanks die volle agenda voldoende tijd maken voor mijn gezin? Maak ik voldoende tijd voor mijn relatie met God? Door voortdurend bezig te zijn, loop ik het risico mijn agenda voor God vol te plannen, zonder voldoende te investeren in mijn persoonlijke relatie met Hem.

Als sportieve tiener hield ik van de uitspraak: “Geloof is als een spier: hoe meer je ze traint, hoe sterker ze wordt.” Vroeger hoefde ik niet veel te trainen om goed te presteren in de sport. Alles leek vanzelf te gaan. Nu ik wat meer levenservaring heb opgedaan, moet ik harder trainen om een minder goed resultaat te behalen. Het leven blijkt daarin niet altijd eerlijk.

Op geestelijk vlak is het in zekere zin gemakkelijker geworden. In mijn jonge jaren mocht ik een stevig fundament leggen. Maar een fundament vraagt onderhoud. Af en toe moeten er scheuren hersteld worden en moeten losse stenen opnieuw worden vastgezet. Ik had nooit gedacht dat mijn geestelijk fundament zo sterk moest zijn.

Ooit dacht ik dat het fundament van mijn geloof vooral mijn eigen leven moest dragen, met hier en daar wat ondersteuning voor mijn vrouw en onze twee geweldige tieners. Vandaag besef ik dat het veel meer gewicht draagt dan ik ooit had voorzien. Het heeft invloed op mijn collega’s, mijn vrienden, de kerk, mijn engagement binnen Christen Vlaanderen en op mensen die God op mijn weg brengt.

Mogen anderen meebouwen op mijn leven, mijn ervaringen, mijn fouten en zelfs mijn angsten? Zeker wel. Maar had ik beseft dat ik ooit mee een draagmuur zou worden in het leven van anderen, toen ik de eerste stenen van dat fundament legde? Waarschijnlijk niet.

Misschien is dat wel precies wat volwassen geloof betekent. Niet dat we nooit moe worden. Niet dat onze agenda’s plots leeg raken. Maar wel dat we blijven investeren in datgene wat ons draagt, zodat we op onze beurt een steun kunnen zijn voor anderen. 

De reis naar Sicilië bracht een omkeer in mijn leven die ik totaal niet verwacht had… Wordt vervolgd!

Geschreven door Johan Aerts