Maria gaat naar het graf. Na drie dagen wachten kan ze eindelijk het lichaam van Jezus, verzorgen. Ook al leeft Hij niet meer, ik kan me voorstellen dat die rituelen een belangrijk onderdeel van haar rouwproces waren. Nog één keer zorgen. Nog één keer dichtbij zijn. Iets afsluiten – of net iets beginnen.

Het doet me nadenken over mijn eigen rituelen. Dingen die anderen me hebben aangeraden, of gewoontes die in de kerk leven. Bijbelteksten proclameren wanneer je worstelt met gevoelens. Bepaalde gedachten wegsturen. Vasthouden aan vaste vormen of woorden. Soms kreeg ik zulke adviezen aangereikt, maar vaak brachten ze niet wat ik hoopte.

Toch zijn er ook rituelen die me wél helpen. Stil worden. Bidden. Schrijven. Wandelen. Dingen die ruimte maken om Jezus te ontmoeten. Maar ook die werken niet altijd.

Maria komt bij het graf en ik geloof dat het voor haar van betekenis was om daar te zijn. Het gaf haar troost om nog iets te kunnen doen voor Jezus. Maar wanneer ze aankomt, blijkt het graf leeg te zijn. Jezus is er niet.

En precies daarin herken ik zoveel van mezelf.

Jezus ontmoeten

Ook ik hoop Jezus te ontmoeten in mijn rituelen. Een glimp van Hem op te vangen. Erkenning te vinden. Rust. Inzicht. Iets wat helpt om af te sluiten of opnieuw te beginnen. Maar soms lijkt Hij daar niet te zijn.

Dan klinkt die vraag van de engel: “Waarom huil je?”

Wat een vreemde vraag eigenlijk. Heeft Maria geen reden genoeg om te huilen? Moet ze uitleggen waarom ze verdriet heeft?

Maria antwoordt eenvoudig: “Omdat ik dacht Jezus hier te vinden, maar Hij is er niet.”

Wanneer ze zich omdraait, ziet ze Iemand staan. Maar ze herkent Hem niet.

Ze is overmand door verdriet. Alles voelt onrechtvaardig. Zelfs dit laatste afscheid lijkt haar ontnomen te worden. Er gaat zoveel door haar heen dat ze Jezus niet herkent, ook al staat Hij vlakbij.

En dat herken ik ook.

Rituelen die knagen

Soms brengen onze rituelen ons niet op de plaats waar we Jezus verwachten te vinden. Maar dat betekent niet dat Hij er niet is. Hij staat vaak dichterbij dan we denken, alleen anders dan verwacht. Niet altijd binnen de vormen die wij kennen, maar soms juist daarbuiten.

Maria had tijd nodig om Jezus werkelijk te zien.

En wij mogen die tijd ook nemen.

Kunnen we onze verwachtingen, onze vaste vormen en rituelen even loslaten? Kunnen we Hem laten komen zoals Hij op dat moment aan ons wil verschijnen?

We herkennen Hem niet altijd meteen.
Maar dat betekent nog niet dat Hij er niet is.