Wandelend door de straten loop ik te mijmeren over mijn gezin, mijn toekomst, mijn zelfstandige praktijk die ik stilaan vorm probeer te geven. Verzonken in gedachten hoor ik plotseling iemand mijn naam roepen. Het is een kennis.

Ze stopt met fietsen en vertelt me dat haar man met dementie gevallen is en zijn heup gebroken heeft.
“Diane, het is de laatste druppel. Nu is hij echt dement. Hij kent me niet meer, weet niet meer waar hij is en wordt soms agressief.”

Innerlijke worsteling

Ik luister en merk op hoe moeilijk ik het vind om iets te antwoorden. Deze vrouw verloor drie jaar geleden haar kleinkind aan kanker, en kort daarna stapte haar zoon uit het leven. Terwijl ze spreekt, worstel ik vanbinnen met vragen over rechtvaardigheid. Waarom lijkt het alsof sommige mensen een veel zwaardere portie lijden moeten dragen dan anderen?

Voor ik het goed besef, vraag ik haar:
“Hoe houd je het vol?”

Ze kijkt me rustig aan en antwoordt:
“Diane, dag per dag. Als ik nadenk over de verdere toekomst, dan weet ik het niet meer. Ik weet wat ik vandaag kan doen. Wat morgen gebeurt, weet ik niet.”

Haar woorden raken me diep. Wat een veerkracht, wat een wijsheid.

We praten nog even verder en nemen afscheid. Terwijl ik wegwandel, roept ze me nog na: “Diane, dag per dag!”

Ik glimlach en zet mijn wandeling verder.

Maak je geen zorgen over de dag van morgen

Onderweg bid ik:
“Heer, dank U wel dat U deze vrouw gebruikte, die U (nog) niet kent, zoveel van Uw wijsheid aan mij laat zien.”

De zorgen waarmee ik aan mijn wandeling begon, krijgen plots een ander perspectief. Niet omdat ze verdwenen zijn, maar omdat ik opnieuw besef hoeveel energie kruipt in proberen controle te houden over dingen die ik niet weet.

Ik stel mezelf sindsdien vaker de vraag:
“Wat weet ik vandaag? En wat kan ik doen met de kennis die ik vandaag heb?”

Meer hoef ik eigenlijk niet te dragen.

Ik merk dat ik die zin nu regelmatig herhaal voor mezelf:
“Dag per dag, Diane.”

Misschien herken jij dat ook wel: hoe moeilijk het is om je geen zorgen te maken over morgen. We willen vooruitkijken, plannen, zekerheid zoeken. Maar vaak verliezen we daardoor de kracht die we vandaag wél gekregen hebben.

Misschien mogen jij en ik daarom af en toe even stilstaan en onszelf zacht herinneren aan die eenvoudige woorden:

Dag per dag.

Niet omdat morgen er niet toe doet, maar omdat genade, kracht en moed ons meestal maar voor één dag tegelijk gegeven worden.