Men zegt dat zelfkennis het begin van alle wijsheid is. Ik hou wel van wijsheid, al durf ik soms ook wat eigenwijs te zijn. Eén ding weet ik ondertussen zeker: ik heb een uitzonderlijk talent om verloren te lopen. Geef me een gps, een kaart of een feilloze routebeschrijving: ik loop verkeerd.

Verdwalen

Hoe vaak ik al verloren ben gelopen? Ontelbaar veel keren.
Op een kerstavond besloten we ooit een korte wandeling te maken met onze twee kleine kinderen. Gewoon even genieten van de frisse lucht en van elkaar. Onderweg vloog plots een fazant uit de struiken bijna tegen ons aan, een onverwacht, prachtig moment.
We wandelden verder, steeds verder, overtuigd dat we de weg terug wel zouden vinden. Tot we uiteindelijk in een onbekende woonwijk belandden. We vroegen een man de weg. Hij zei dat hij toevallig onze richting uit moest, liet ons instappen in zijn wagen en bracht ons helemaal thuis. Nog voor we goed en wel “dank u wel” konden zeggen, reed hij alweer weg. Soms komen mensen in je leven als engelen. Even. Precies lang genoeg om je weer thuis te brengen.

Prachtige grotten… of niet?

Mijn dochter is intussen een tiener en samen trokken we eropuit naar Dinant, om de prachtige grotten van “La Merveilleuse” te bezoeken. Omdat ik steeds verloren loop, vertrokken we ruim op tijd. En jawel: deze keer liep ik niet verloren en nog vóór de grotten opengingen, stonden we al vlakbij. We hadden tijd over en besloten nog even een bosweg in te slaan om van de natuur te genieten. Na een mooie wandeling kwamen we in een woonwijk, keken op google maps, en zetten onze weg verder: recht op ons doel af.

Déjà vu!

We wandelden op een bospad dat steeds vager werd tot het helemaal verdwenen was. We zaten vast tussen doornen, takken en dicht struikgewas. We moesten een aantal keer terugdraaien terwijl de grotten op slechts enkele meters van ons waren. We stootten op een hoge muur, huizen en een steenweg waar we onmogelijk over geraakten. Na hopeloos verloren lopen, zagen we terug de ‘bewoonde wereld’. We liepen het bos uit, door de tuin van mensen (waarvoor excuses aan de bewoners, we zagen geen andere optie) om uit te komen in dezelfde woonwijk!

In ons beste Frans spraken we enkele dakwerkers aan: de oplossing: de hele weg terug! Hoewel ons doel in vogelvlucht op slechts een honderdtal meter van ons verwijderd was, moesten we de hele weg terug gaan. ‘Terug naar start’ en vandaar recht omhoog, de grotten tegemoet. Soms ligt je doel vlakbij, maar is de kortste weg niet de juiste weg.

Een blog onderweg!

Terwijl ik tussen de doornen liep, takken ontweek en mijn dochter en ik probeerden niet compleet te verdwalen, dacht ik plots: ‘hier zit een blog in’.
En kijk… hier is hij dan.

Want eigenlijk lijkt het leven daar verrassend veel op.
Vaak zijn we dichter bij ons doel dan we denken, maar de weg ernaartoe loopt zelden in een rechte lijn. Soms moeten we terugkeren. Soms botsen we op muren. Soms lijken we vast te zitten terwijl we het gevoel hebben dat we er bijna zijn.
En toch… Juist onderweg gebeurt zoveel moois.

We zien onverwachte schoonheid. We ontmoeten mensen die ons helpen. We ontdekken kracht waarvan we niet wisten dat we ze hadden. En soms leert het omkeren ons meer dan het vooruitgaan.

Anders leren kijken

Sinds ik blogs schrijf, kijk ik anders naar de wereld.

Ik lees een boek en denk: hier wil ik iets uit delen.
Ik hoor een zin die me raakt en wil anderen ermee bemoedigen.
Ik zie een puinhoop zand waar enkele weken later de mooiste klaprozen groeien en ik denk: God maakt iets moois uit puin.

Misschien is dat wel de echte kracht van een blog.
Niet alleen woorden delen, maar leren kijken. Bewuster leven. Betekenis ontdekken in kleine dingen.

Dus wanneer je vandaag iets ziet, hoort, ruikt of voelt… Sta eens even stil en vraag jezelf af: Wat wil dit mij zeggen? Wat mag ik hierin ontdekken? Wat wil God mij tonen?
En vergeet één ding nooit: zelfs wanneer je verloren loopt, ben je nooit alleen.