Het was alweer enkele dagen tijd voor een nieuwe blog. Ideeën had ik genoeg. Tijdens een wandeling, in een vergadering, zelfs midden in de drukte flitsten er zinnen en inzichten door mijn hoofd. “Daar moet ik iets mee doen,” dacht ik dan.

Maar telkens opnieuw gebeurde hetzelfde: eenmaal thuis verdwenen de ideeën als sneeuw voor de zon. Het bleef stil. Geen woorden. Geen inspiratie. Geen tekst op papier.

Misschien herken je dat wel.
We dragen zoveel plannen en dromen mee in ons hoofd, maar slechts een klein deel krijgt echt vorm. Soms ontbreekt de tijd. Soms de energie. En soms lijkt het alsof alles gewoon… stilvalt.

Die stilte kan ongemakkelijk zijn. We willen vooruit. Resultaat zien. Antwoorden krijgen. Zekerheid voelen. Maar het leven werkt niet altijd zo.

De voorbije maanden moest ik wachten. Lang wachten. Ik werd onrechtvaardig behandeld. Ik probeerde de ander te blijven zegenen — iets wat in theorie makkelijker klinkt dan het in werkelijkheid is. Ondertussen bleef het stil. Geen duidelijkheid. Geen oplossing. Alleen wachten.

En wachten kan zwaar wegen.

Toch ontdekte ik iets bijzonders in die periode: stilte betekent niet dat God afwezig is.
Integendeel.

Hoewel ik Hem niet altijd voelde, wist ik diep vanbinnen dat Hij er was. In de stilte. In de onzekerheid. In de dagen waarop er niets leek te bewegen. God werkt vaak juist daar waar wij denken dat er niets gebeurt.

Na maanden kwam er eindelijk antwoord: de foutieve behandeling werd erkend. Dat voelde als opluchting. Maar tegelijk volgde er opnieuw onzekerheid. Er moest nog een schuld vereffend worden. Weer wachten. Weer spanning.

Toen kwam de brief.

Ik las de eerste regels en voelde de moed wegzakken. Het lukte me niet om verder te lezen. Gelukkig nam iemand anders de brief even over. En daar, in de volgende alinea, stonden woorden die alles veranderden:

“De schuld wordt kwijtgescholden.”

Veertien maanden wachten.
Veertien maanden van stilte, onzekerheid en loslaten. Maar achteraf gezien waren het niet alleen verloren maanden. In die periode groeiden er ook nieuwe dingen. Nieuwe inzichten. Nieuwe stappen. Nieuwe hoop.

Misschien is dat wat stilte soms doet.
Niet alles onmiddellijk oplossen, maar ons wel veranderen onderweg.

We leven in een wereld waarin snel resultaat normaal lijkt. Maar veel waardevolle dingen groeien traag: vertrouwen, karakter, geloof, herstel. Zelfs gerechtigheid laat soms lang op zich wachten.

Denk maar aan mensen die bleven volhouden ondanks tegenstand. Mensen die bleven hopen terwijl verandering onmogelijk leek. Grote doorbraken ontstaan zelden van de ene dag op de andere.

En misschien geldt dat ook voor ons.

Misschien zit jij vandaag ook in een periode van wachten. Misschien bid je al lang voor duidelijkheid, herstel of rust. Misschien lijkt het alsof er niets gebeurt.

Maar stilte is niet leeg.
Ook daar kan God aan het werk zijn.

Soms groeit er in de stilte meer dan we op dat moment kunnen zien.