Het was even wennen. Sinds mijn kinderen op de middelbare school zitten, ben ik officieel gênant.
De afstand die ze buitenshuis bewaren, “Mama, loop maar vast vooruit”, staat in schril contrast met de knuffels en aandacht die ze thuis nog steeds even hard nodig hebben.

Het zette me aan het denken.
Vroeger waren de rollen namelijk omgedraaid. Toen waren zíj degenen die me af en toe het schaamrood op de kaken bezorgden. Met hun ongefilterde opmerkingen over iemands uiterlijk of het feilloos nadoen van een anderstalig accent.
En eerlijk? Ondanks de gêne moest ik er soms stiekem hard om lachen.

De menselijk blunder

Gênant zijn we namelijk allemaal wel eens.
Of het nu is als ouder, als vriend, partner of kind; we hebben allemaal momenten waarop we ons van een kant laten zien die we achteraf gezien liever hadden overgeslagen.

Maar hoe zit dat eigenlijk met God?
Wij willen Hem volgen, maar zelfs in de kleine dingen merken we hoe anders we soms denken en reageren dan Hij.
In onze snelle woorden, onze onhandige reacties, onze goedbedoelde maar misplaatste acties.

Een glimlach of hoofd in het zand?

Zou God Zijn hoofd in het zand steken als we weer eens een flater slaan?
Kijkt Hij vooral oordelend naar beneden als we de plank misslaan?

Ik geloof dat het anders is.

Net zoals ik naar mijn kinderen kijk, kijkt God naar ons hart.
Als iets voortkomt uit een zuiver en oprecht hart, ook al is de uitvoering onhandig of ronduit pijnlijk, denk ik dat er bij Hem ook wel eens een glimlach op Zijn gezicht verschijnt.

Ik zie het bijna voor me. Dat Hij glimlacht en denkt:

“Dianeke, hier heb je niet goed over nagedacht… maar Ik ben er en Ik draag zorg. Voor jou én voor de ander.”

Genade in de gêne

God is geen verre rechter die wacht tot we een fout maken,
maar een Vader die ons door en door kent.

Hij ziet onze onbeholpenheid, onze menselijkheid en ja, ook onze gênante momenten.
En in plaats van Zich voor ons te schamen, nodigt Hij ons uit om telkens weer bij Hem te komen voor die ‘thuis-knuffel’.

Want bij Hem mogen we onszelf zijn,
met al onze onvolmaaktheden.