Hart en hoofd kunnen elkaar soms nogal tegenwerken… Herkenbaar? Dat je hoofd wel weet hoe de vork in de steel zit, maar je hart blijft in de war. Dat je hoofd wel weet wat waarheid en wat leugen is, maar je hart durft soms wel heel hard roepen dat bepaalde leugens misschien toch wel echt een bron van waarheid bevatten.

Bedenk wat waar is

Ooit las ik een fantastisch boek dat bijna volledig gaat over de tekst in Filippenzen 4:8: ‘Bedenk al wat waar is’. En dat boek was levensveranderend voor mij. Ik ben een ‘wat als’-denker, en doemscenario’s en onrealistische angstgevoelens zijn mij helaas niet onbekend. Emoties zijn door God aan ons gegeven, en daarom belangrijk om naar te luisteren. Ze zijn goed en nodig, geven richting en waarschuwen ons, maar ze hoeven me niet te overheersen. 

Het boek leerde me dat je altijd kan teruggrijpen naar ‘bedenken wat op DIT moment waar is’. En eerlijk: dat geeft rust, toch? Op dit moment is waarheid dat God trouw is, dat God voorziet, dat Hij me vertelt niet bang te zijn. Op dit moment is het waar dat ik gezond ben, dat mijn kinderen gezond zijn, dat ik een dak boven mijn hoofd heb, en veel warme vrienden en familie om me heen. Op dit moment zijn deze dingen waarheid en verder moet ik me geen zorgen maken. 

Emotie-mens 

‘Altijd waarheid boven emotie’, leerde de auteur me. En dat werd zo’n beetje mijn levens-slogan. Ik ben nogal een emotie-mens en die emoties kunnen me enorm meesleuren. Het ene uur ben ik heel moedig en sterk, een uur later kan ik me volledig verslagen voelen, en overrompeld worden door het leven – om dan een uur later weer te denken: waarom heb ik me zo laten meeslepen?

Zegen of last?

Ik voel daarnaast ook snel emoties van anderen. En dat is op zich een zegen. Ik geloof echt dat je als gevoelsmens een gave bezit die God aan sommigen van Zijn kinderen bewust toebedeeld heeft. Maar als je niet oplet slaat het door en wordt het een last. En die last heeft me klein gekregen afgelopen zomer. Soms word ik zo overspoeld door alles wat in het leven op me af komt. Dan vind ik het heel moeilijk om even te ‘zakken’, zoals de psycholoog zou zeggen. Om even tot rust te komen. Om mezelf toe te staan om even rust te nemen en te neutraliseren.

Niet in eigen kracht 

Gelukkig leer ik steeds meer handen geven aan ‘waarheid boven emotie’. Mijn emoties mogen er zijn en ze geven me belangrijke informatie, maar ze hoeven niet de overhand te nemen. Ik wil niet toelaten dat ze mijn gedrag negatief beïnvloeden. Dat lukt me alleen door het leven te leven met Jezus – mijn Redder en mijn Vriend. In eigen kracht kan ik het écht niet. Echt. Niet. Al biddend het leven door, mijn focus op Hem. En laat je niet foppen: het leven blijft een leerschool. Ik struikel en ik val, continu. Maar Hij wil ons leren om, ondersteund door Zijn hand, steeds weer op te staan, en elke keer opnieuw te kiezen voor het horen en volgen van Zijn stem. 

Babystapjes

Het zijn kleine babystapjes, maar ik zet ze in geloof en met mijn ogen op Hem gericht. En juist daarin ligt overwinning! Stap je mee?

Geschreven door Caroline Koper