Vandaag is het Wapenstilstand. We herdenken de Eerste Wereldoorlog. Wat een feest moet het geweest zijn! Eindelijk de oorlog voorbij. Eindelijk vrede. Eindelijk hoop en toekomst.

Als we vandaag de kranten openslaan, de TV aanzetten of naar de radio luisteren dan kunnen we besluiten dat vrede ver te zoeken is. De wapenstilstand van 1918 is al lang gepasseerd en lijkt verder weg dan ooit. 

Mensen zijn tot vreselijke dingen in staat.
Onderzoek toont dat ook aan: het is makkelijker iemand te pijnigen die we niet zien of horen dan bij iemand die naast ons staat. Dus hoe dichter we bij elkaar staan, hoe minder we elkaar willen kwetsen.
Afstand maakt hard. Verbinding maakt menselijk.
Misschien mag deze dag dan ook een oproep tot verbondenheid zijn.
Om elkaar écht te zien. Te luisteren, te begrijpen.
Om af en toe in de schoenen van de ander te gaan staan en door diens bril te kijken.

Zuiver hart

Ik denk aan het lied van Rikkert Zuiderveld, “Ik droomde”, waarin hij droomt dat alle wapens verdwijnen… maar dat uiteindelijk zelfs woorden en harten vol haat dodelijk kunnen zijn.
Zijn schreeuw blijft hangen: “Geef mij een zuiver hart.”

Er staat niet voor niks geschreven “bovenal, bewaar je hart” (Spreuken 4:23). Hoe belangrijk is het dat we zorg dragen voor ons hart. Zodat ons hart niet haatdragend wordt, maar net een plek waar leven, vrijheid en liefde ontspringt. Een plek waar vrede uitstroomt. 

Want daar begint het.
Bij een hart dat kiest voor liefde in plaats van haat.
Bij kleine gebaren van vrede in huis, op straat, op school, op het werk.

Mijn tienerdochter schreef: 

Wapenstilstand

De dag waarop alle wapens neergelegd worden

waarbij vrede en rust de dag kleuren

alles lijkt soms koud en kil

maar weet dat er altijd warme liefde is.

die overal is én overvloedig is

Laten we dat vasthouden.
Laten we vandaag kiezen voor vrede
in ons hart, in ons huis, in onze wereld.