Een aantal jaren geleden stond ik met mijn dochters voor de klaagmuur in Jeruzalem. We vonden het wel wat om daar te zijn, even te bidden en een briefje  in de muur te stoppen. Om ons heen zagen we mensen diep in gebed, sommigen bewogen heen en weer, anderen waren zichtbaar emotioneel.

Het raakte me.
Wat maakt dat mensen hier zoveel verwachting hebben van Gods handelen?
Wat maakt dat ze hier hun diepste binnenkant durven neerleggen?

En tegelijk dacht ik: de muur zelf… koud en grauw. Op het eerste zicht niets bijzonders.
En toch: hierachter was ooit Gods aanwezigheid. God woonde bij Zijn volk, in de ark. In Exodus 25:22 staat dat God de tabernakel liet bouwen om de mens te ontmoeten:
“Daar zal Ik je ontmoeten en met je spreken…”

Van een muur naar ontmoeting

Dat zet me aan het denken over mijn eigen gebedsleven.
Hoe ga ik met mijn zorgen, angsten en verlangens naar God toe?

God is geen klaagmuur.
Maar behandel ik Hem niet vaak zo?

Ik werd onlangs gevraagd om opnieuw deel te zijn van een gebedsgroep. Vorig jaar deed ik ook mee, maar eerlijk gezegd had ik er weinig zin in. Ik had het toen vooral ervaren als een plek waar zorgen en klachten werden neergelegd, zonder echt te luisteren naar wat God terug gaf. Terwijl Hij wél sprak, vaak door verschillende mensen heen, werd daar niet altijd iets mee gedaan.

Blijven herhalen of leren luisteren?

En als ik eerlijk ben… herken ik dat ook in mijn eigen leven.

Hoe vaak breng ik dezelfde zorgen opnieuw bij God?
Terwijl Hij al antwoorden heeft gegeven – via mensen, via de Bijbel, via omstandigheden.
En toch blijf ik twijfelen. Blijf ik herhalen.
Alsof ik vastzit in een mantra, in plaats van te rusten in Gods zorgende aanwezigheid.

Een tijd geleden bad ik voortdurend om duidelijkheid rondom werk. De onzekerheid maakte me angstig. Ik vond het moeilijk dat God zo stil leek. Ik deelde dit met iemand uit de kerk. Diegene zei: “Ik bid dat je de verwachting dat God altijd meteen spreekt wanneer je het vraagt, niet te hoog legt.”

Dat vond ik lastig om te horen.

Ik bracht het bij God.
En Hij antwoordde:

“Diane, Ik bén er toch.
Ik ben de Ik ben.
Degene die alles in handen heeft.
Ontspan.

Ik zal je leiden.
Ik spreek door mijn Woord, door mensen, door omstandigheden.”

En eerlijk… soms ben ik gewoon hardhorend.
Of misschien wil ik het antwoord niet altijd horen.

God is geen klaagmuur.
Hij is een Persoon.
Iemand die relatie met ons wil.

Zijn manier van spreken is warm, betrokken en zorgvuldig.
Hij wil je ontmoeten.
En Hij zal antwoorden, op Zijn tijd.

Om over na te denken

Blijf je herhalen wat je bezighoudt, of ben je bereid te leven vanuit de antwoorden die God al heeft gegeven?

---