“Je hebt altijd een keuze”, zegt Edith Eger. Wie ben ik om een overlever van de Holocaust tegen te spreken? Iemand die het niet alleen overleefde, maar er leerde mee omgaan, hard studeerde en een waaier aan boeken schreef. En toch… deze uitspraak maakt me boos, opstandig, radeloos.

Ik heb niet het gevoel dat er altijd een keuze is. Situaties, omstandigheden, emoties: ze overvallen me. Er zijn heel wat momenten dat ik denk: ‘Ik word gek!’. Mijn gedachten lijken een kermismolen die al lang tot stilstand had moeten komen. Ik begrijp Asaf helemaal als hij in Psalm 77 schrijft: ‘Mijn gedachten vermoeien mijn geest’. Herkenbaar?

Blijkbaar heeft Asaf wel een oplossing gevonden. Hij denkt aan Gods wonderen van vroeger en houdt in gedachten Gods grote daden. Het lijkt de moeite waard om dat eens te proberen: hoe meer je aan God denkt, hoe minder ruimte er is voor iets anders.

Roze olifantjes

Het is net als ‘de roze olifant’. Als je dit hoort, denk je er automatisch aan. Waarschijnlijk heb je al direct het beeld van zo’n schattige of gekke olifant voor ogen. Martin Koornstra zegt dat het ook geldt voor verslaving: als je er niet aan wil denken, moet je je gedachten richten op iets anders. Je kan níet niet aan een roze olifant denken, tenzij je bewust aan iets anders denkt. Misschien heeft Edith Eger dan toch gelijk…

Uitdaging

Dit mag de uitdaging voor komende week zijn: niet aan roze olifantjes denken. Niet aan al hetgeen op mij afkomt en die gekmakende gedachten die de chaos in mijn hoofd groter maken. Wat dan wel? Terugdenken aan wat God voor mij gedaan heeft. Wetende dat Hij in de storm rust en vrede is. Ik wil ervoor kiezen om naar Hem op te kijken, ondanks de omstandigheden en emoties. Het zal met vallen en opstaan zijn, maar dat ben ik ondertussen wel gewoon. Zolang we maar één keer meer opstaan dan we vallen, kunnen we verder gaan. Onze ogen gericht op onze Redder die ons nooit in de steek zal laten. Zullen we samen deze uitdaging aan gaan?