In de kerstperiode kocht ik een amaryllis (zie de foto). En ik schreef er voor vrienden en bekenden een kerstgroet bij: dat met geduld je uit iets lelijks (ik vind de bol van een amaryllis niet veel schoonheid bezitten), iets moois kunt zien groeien. Hoe mooi het is om daarin een gelijkenis te zien met een onbeduidend kind in een voerbak voor dieren, waar uiteindelijk de redding van de wereld uit voortkwam. 

Nu moet ik eerlijk bekennen dat ik zelf vals heb gespeeld. Ik kocht namelijk de amaryllis in de knop op steel, al afgesneden van de bol waaruit ze ontstond. En later drong het tot me door… Dat is wat ik wel vaker probeer te doen: valsspelen. 2025 was een pittig jaar voor me. Verdriet en verlies drongen zich aan me op. Maar ik ging het uit de weg! Ik wilde meteen de mooie bloem, en het proces van lelijkheid en wachten overslaan. Wel een quick fix voor mijn verdriet, maar geen proces om er doorheen te komen.  

Van weglopen naar confronteren 

Na er bijna een heel jaar voor weggelopen te zijn, en de mooie bloem in mijn leven uitbleef, besefte ik dat ik er iets mee moest. Het was bijna een onderhandeling met God. Oké, als U het dan echt zó wilt… en ik maakte een afspraak bij een counselor. Daar kwam natuurlijk op tafel, waar ik al die tijd liever voor wegliep, of liever gezegd probeerde om overheen te rennen, om er maar niet bij stil te hoeven staan. En nee, dat was en is níet leuk! Soms voel ik me na een sessie juist slechter, omdat ik stil word gezet en al de pijn wordt bovengehaald.  

Paradoxaal genoeg kwamen er met het uiten van verdriet en boosheid juist voorzichtig wat groene puntjes in mijn leven tevoorschijn, zoals er uit de bol als vooraankondiging van de bloem eerst een groen puntje tevoorschijn komt. Alsof iemand het ‘licht had aangedaan’. Ik had weer meer goede dan slechte dagen. Er kwam nieuw werk op mijn pad. Ik werd benaderd voor leuke dingen, zoals het schrijven van deze blog. Ik heb nog wel wat werk te doen, maar ook nu heb ik de neiging om te denken: oké, ik voel me wat beter, dus ik ren weer door! Het proces van verwerken van rouw en verdriet ga ik nog steeds liever uit de weg. In de psalmen staat “wees geen redeloos dier”. Ik doe mijn best erbij te blijven. 

Voorbij de “quick fix”? 

Ik geloof namelijk dat God meestal niet kiest voor quick fixes. Niet omdat Hij dat niet kan. Maar omdat Hij met ons onderweg wil gaan. Door dieptes en dalen heen. Om te leren van optrekken met Hem, ook in die dalen. Om samen extra te genieten op die bergtop. Het leven van Jezus is daar één groot voorbeeld van. Hij werd vaak uitgedaagd om Zijn almacht te gebruiken, zelfs toen Hij aan het kruis hing. “Als je écht de Zoon van God bent, kom dan van het kruis af!” Hij koos voor het lange pijnlijke proces, en niet voor een instant triomf, omdat Hij wist dat er een hoger doel voor Hem was dan aan een paar omstanders Zijn almacht tonen. Hij had een wereld te redden. Hij had mij te redden. 

God ontmoet je graag op je pad van confrontatie met jezelf. Waar loop jij liever voor weg?  

Geschreven door Marike Schoneveld