Op de vooravond van Kerst wordt deze blog gepubliceerd. Kerst: het feest van warmte, gezelligheid en licht. Dat zou het toch moeten zijn. Maar is dat wel zo…?

Ik denk aan iemand voor wie dit een dag is als een andere, eenzaam en alleen thuis. Ze hoeft ook geen uitnodiging van anderen: waarom zou er nu extra aandacht moeten zijn als ze toch altijd alleen is. Mijn hart breekt. Ik vind het triest.

Triestige Kerst

De ‘eerste’ kerst, ik bedoel daarmee: de avond dat Jezus geboren werd, was die ook niet triest begonnen? Stel je eens voor! Je hebt kilometers gewandeld. Geen bussen of treinen, geen auto’s of taxi’s. Heel misschien een ezel? Wie weet… Op een ezel rijden als hoogzwangere of te voet? Ik weet niet wat ik het minst oncomfortabel zou vinden. Iedereen moest toch gezien hebben dat daar een vermoeid, hoogzwanger meisje stond. En toch… toch luidde het antwoord ‘geen plaats’, ‘hier ook niet’, ‘loop maar door’. Lucas beschrijft het in een halve zin: ‘…omdat er voor hen geen plaats was in het gastenverblijf’. Wat een teleurstelling moet dat geweest zijn. Teleurgesteld in de mensheid. Teleurgesteld in het feit dat je moet bevallen en niet weet waar naartoe… teleurstelling omdat je het beste wil voor je kindje… teleurstelling alom.

Hoop

Gelukkig eindigt het verhaal hier niet. Lucas gaat verder: ‘Niet ver daarvandaan brachten herders de nacht door in het veld…’. We weten hoe het verder gaat. Zij zijn de eersten die het fantastische nieuws mogen horen dat de Redder geboren is. Herders, mensen die ‘s nachts op het veld waren. Mensen die stonken naar schapen en mest. Mensen die er eigenlijk niet echt toe deden in de maatschappij. Zij voelden zich waarschijnlijk ook teleurgesteld als mensen een stapje opzij zetten om hen (en hun stank) te vermijden. Het omgekeerde van teleurstelling gebeurt: de hemel wordt gevuld met blijdschap en vreugde. Wat zullen de herders blij geweest zijn! Wat een opluchting! Ze worden gezien! Teleurstelling wordt ingeruild voor vervulling, blijdschap, vreugde en tevredenheid. 

Gods oog op hen

Later lezen we dat Jezus’ eerste leerlingen vissers zijn. God weet Zijn mensen wel te kiezen: herders en vissers, tollenaars en bedriegers. Mensen waar de neus voor wordt opgehaald. Misschien ook mensen die steeds weer geconfronteerd werden met teleurstelling. Of zelf een teleurstelling waren voor anderen. Misschien waren ze ook teleurgesteld in zichzelf. Net deze mensen heeft God op het oog. De Sterke God ziet hen. De Eeuwige Vader wil voor hen zorgen. De Redder wil hen vrij maken van teleurstelling en zoveel andere dingen. De Wijze Raadsman wil hen bijstaan op de moeilijke momenten in het leven. De Vredevorst wil hun harten en huizen vervullen met vrede en rust. Deze God wordt met Kerst tastbaar in een kwetsbaar klein kindje. 

Gods oog op jou

Soms hebben we een Vader nodig. Soms een Redder. Soms Wijsheid of Vrede. Onze God is het allemaal. Wat je ook verlangt, wat je ook mist, waar je ook mee worstelt: je mag komen. Met Kerst, ervoor, erna. Het maakt niet uit.

Bij Hem is er altijd plaats. Altijd ruimte.