We lezen regelmatig in de bijbel dat starheid van denken ons belemmert om Gods grootheid te zien, om God werkelijk te kennen, om Hem te ontmoeten zoals Hij werkelijk is. Meer nog, starheid van denken was dé oorzaak waardoor veel omstanders in Jezus’ tijd niet konden (h)erkennen wie Hij was, nl. de langverwachte Messias, dé Verlosser.

Gelukkig zijn wij als christen verlost van die starheid van denken? Toch? Wij weten wie Jezus is en hebben helder zicht op de dingen. Toch?
Of…toch niet?

Wanneer overtuiging hoogmoed wordt

De laatste tijd word ik geconfronteerd met het idee dat bepaalde denominaties hét ware geloof gevonden zouden hebben. Evangelische, pinksterkerken of gereformeerde gemeenten denken soms dé waarheid in pacht te hebben. De manier waarop zij de bijbel interpreteren moet dan wel de juiste zijn, en hun denken wordt zelfs gelijkgesteld met Gods denken. Want ja, dat kan toch niet anders? Als ik denk de waarheid in pacht te hebben, dan moet mijn waarheid toch ook Gods waarheid zijn, of niet?

Gisteren kreeg ik een berichtje: ‘Wij zetten ons apart van het katholieke geloof, veel mensen hebben daar terecht een afkeer van en associëren geloof daar mee.’
Pff…wat vind ik dit lastig. Natuurlijk verschillen ook mijn theologische standpunten met sommige essentiële punten van die van de katholieke kerk. Maar een afkeer hebben? Ik ken zoveel oprechte katholieke gelovigen die een diepe, levende relatie met God hebben. Meer nog zij passen een aantal principes uit de vroege kerk toe waarvan ik denk dat wij daar als protestantse of evangelische gelovigen veel van kunnen leren. Hoe dan? Ik zou je willen uitdagen om het te ontdekken.

Maar wat mij vooral stoort, is dat we door deze houding hoogmoedig worden over onze eigen waarheid. Terwijl de bijbel ons juist oproept om als één lichaam te functioneren. Als wij een afkeer van de ander hebben, dan mag dat deel blijkbaar niet meer mee functioneren in het lichaam. Maar het gaat hier over het lichaam van Christus, waarvan Hij het hoofd is en niet een bepaalde denominatie. Niet wij bepalen wie er wel of niet bij hoort, Christus is het hoofd, niet de mens.

Daarnaast merk ik dat wanneer er conflicten tussen mensen ontstaan, zij zo overtuigd zijn van hun eigen waarheid, dat zelfs Gods naam erbij wordt gehaald. Alsof God gelijkgesteld wordt aan de overtuiging van één mens. O ja, ook ik heb overtuigingen en handel naar wat ik denk dat waar is, maar om mijn overtuiging gelijk te stellen aan Gods denken…dat gaat voor mij een stap te ver.

Nederigheid als geneesmiddel

Paulus schrijft ‘nu zien wij nog in een spiegel, in raadsels (1Kor 13:12)’. En toch lijkt het soms alsof wij denken dat wij die wijsheid wél in pacht hebben. Alsof ons denken automatisch Gods denken weerspiegelt. Ik vrees dat we door die houding op een ernstig dwaalspoor terechtkomen. Niet dat ík dit als Gods absolute waarheid wil verkondigen, maar het is wel een diepe bezorgdheid die ik meedraag.

Kunnen we daarom terug nederig worden?
God God laten zijn en de mens, mens?

Als jij een overtuiging hebt, daarvoor gebeden hebt, mag je daar zeker naar leven. Maar leg het alsjeblieft niet op aan een ander mens als Gods waarheid. En denk niet dat jouw denominatie de enige juiste is. Onze kennis, jouw kennis, mijn kennis, is immers te beperkt om volledig te vatten hoe God naar situaties kijkt.

Misschien is dat juist het begin van echte wijsheid: erkennen dat Hij groter is dan onze systemen, onze kerkmuren en onze waarheden.