Het is begin december wanneer ik ’s nachts wakker word van iets wat ik al weken niet meer verwacht had: een mug. Ze is duidelijk de kluts kwijt, want normaal zouden muggen allang in winterrust moeten zijn. Even later zie ik dat ook struiken en bomen al bloemknoppen vormen. Alsof ook zij zich van seizoen hebben vergist.

Het voelt alsof alles in de knoop zit. De klimaatopwarming wordt tastbaar. En hoewel ik zelf niet per se afhankelijk ben van het weer, merk ik dat ook ik in de knoop zit. Soms lijk ik in gevecht met mezelf. Het leven voelt dan als een emotionele rollercoaster: het ene moment stormt het, het volgende moment is het weer even stil. Zoals de zee, met golven die komen en gaan — zo bewegen mijn emoties mee.

Dan denk ik aan een lied:

Als de oceaan haar krachten toont
zweef ik met U hoog boven de storm
Vader, U bent sterker dan de vloed
Dan word ik stil
U bent mijn God

Maar eerlijk? Zo voelt het lang niet altijd. Ik zweef niet boven de storm; ik sta er middenin. Gedachten razen als windvlagen voorbij. Stil worden voelt haast onmogelijk.

Misschien past de eerste strofe beter:

Verberg mij nu
Onder uw vleugels Heer
Houd mij vast
In Uw sterke hand

Daar wil ik zijn: in Zijn sterke hand. Zelfs midden in de storm. Want ook al voel ik het niet altijd, ik mag erop vertrouwen dat ik veilig ben.

“Toevallig”, het lijkt wel Gods bijnaam, lees ik Nahum 1:7: “De Heer is goed. Als er gevaar is, is het bij Hem veilig. Hij zorgt voor mensen die bij Hem bescherming zoeken.”
Ik teken een kip met wijd gespreide vleugels, en mezelf eronder: beschermd tegen regen, zon, onrecht en stormen.

Hoe verward of in de knoop ik me ook voel, hoe hard het ook waait — Hij blijft het anker van mijn leven. De hen waaronder ik mag schuilen. Nahum had gelijk.

Misschien voel jij ook stormen om je heen. Misschien zit jij ook in de knoop – met jezelf, situaties of anderen. Weet dan: je mag schuilen. Er is een plek van warmte, zachtheid en vrede. Kruip maar dicht onder de vleugels.
Daar ben je veilig. 🕊️