Soms wil je als moeder alle pijn bij je kind wegnemen. Maar wat doe je als dat niet kan, en je alleen mag leren vertrouwen? 

Kleine kinderen, kleine zorgen? 

“Kleine kinderen, kleine zorgen. Grote kinderen, grote zorgen.”.  
Ik hoor het zo vaak, maar klopt het wel? Want ook met kleine kinderen kunnen de zorgen soms zó groot aanvoelen. Al sinds onze kinderen klein waren, ontdekte ik hoe intens het is om hen te zien worstelen. We willen zo graag dat ze gelukkig zijn, de juiste keuzes maken en goed terechtkomen. Maar hoe graag we het ook willen: we kunnen hun pijn, verdriet en frustraties niet wegnemen. 

Een nieuw hoofdstuk 

Met 1 september voor de deur klopte mijn hart sneller dan normaal. Onze oudste zoon startte in het middelbaar. Voor veel ouders spannend, maar bij ons net een tikkeltje meer. Zijn schoolloopbaan verliep niet vanzelf en na jaren in het bijzonder onderwijs maakten we, na veel nadenken en bidden, de overstap naar het gewoon onderwijs. 
Een weloverwogen keuze, maar eerlijk, ik was bang. Heel bang. 
Zou hij het aankunnen? Wat als het misloopt? Wat als…? 

Eerste schooldagen 

De eerste dag verliep verrassend rustig. Hij kwam kalm thuis en ik dankte God daarvoor. Toch bleef de onrust in mij knagen. Zijn eerste schooldagen confronteerden me met een diepe angst en tegelijkertijd een verlangen: hem leren loslaten en op God leren vertrouwen. 

Op dag twee liep het anders. Hij vertrok goed naar school, maar stond vijf minuten later alweer voor de deur. In paniek, bang dat hij te laat zou komen. Mijn hart sloeg op hol. Ik probeerde hem gerust te stellen, maar het lukte niet om hem alleen op pad te krijgen. Tegelijk moest ik onze andere kinderen naar school brengen. Alles liep door elkaar: mijn paniek, zijn angst, het praktische gedoe. 

Onderweg op de fiets naar de lagere school hield ik me sterk, maar op de terugweg brak ik. Trappend door de straten kwamen de tranen, en ik riep het uit tot God: 
“Geef me rust. Geef me wijsheid. Help me vertrouwen dat het goed komt.” 

Een moederhart en Gods trouw 

Wat verlang ik ernaar dat het middelbaar voor hem een succes wordt, zeker na zo’n moeizaam laatste jaar in de lagere school. Ik verlang er zo naar dat mensen hem zien zoals God hem ziet: een gevoelige jongen met zoveel nood aan positieve aandacht maar ook met zoveel potentieel. 

Maar ik weet ook dat ik zijn strijd niet kan wegnemen. Alleen God kan hem dragen en genezen. Mijn taak is hem met liefde en wijsheid de weg te wijzen

Toen ik hem die dag uiteindelijk zelf naar school bracht, werden we warm ontvangen. Dat stelde me gerust. Maar tegelijk voel ik hoe afhankelijk ik ben van God. Ik heb Hem nodig om me recht te houden, om me troost te geven en om me stap voor stap te leren vertrouwen. 

Herkenning 

Dit is een stukje van mijn verhaal. Mijn zorgen, mijn angsten, mijn gebeden. Misschien herken jij dit in een heel ander levensgebied. Ook jij hebt misschien momenten waarin je je angstig en eenzaam voelt, en waarin je God zo hard nodig hebt. 

Samen mogen we leren om steeds meer op Hem te vertrouwen.