Verboden terrein

Tijdens een wandeling keek ik uit over het water… Nu ja, dat klopt niet helemaal. Ik keek uit naar waar normaal een grote plas water is. De laatste weken is de waterplas veel kleiner geworden met rondom een zandvlakte. Er wordt daar gewerkt… nieuwe palen om een omheining te maken staan al stevig in de grond. Wat zou ik daar graag wandelen, dicht bij het water… maar ik weet ook dat dit net niet de bedoeling is. Waarvoor zou anders de omheining dienen?

Maar dan… dan vliegt het felblauwe vogeltje over en landt bij een boom aan de kleiner geworden waterplas. Ik kan het toch niet laten en daal af tot bij de boom. In gedachten ‘spring’ ik over de onzichtbare omheining. Uiteraard is de ijsvogel gaan vliegen. Ik voel het zachte zand onder mijn voeten. Ik adem rustig in en uit. Ik geniet. Ik zie prachtige schelpen liggen. Ze glinsteren zo mooi in het zonlicht. Ik raap er eentje op, en nog één en nog één. Voor ik het weet zitten mijn zakken vol. 

Bij het oprapen van de schelpen denk ik aan de parels in de oester… we zijn als parels in Gods hand. Sommige schelpen zijn mooi heel, anderen zijn kapot. Dat zet me verder aan het denken. 

Een geweldig idee!

Ik vind dat ik een geweldig idee heb: ik neem een mooie hele schelp, breek ze kapot en lijm ze dan met goudlijm terug aan elkaar. Ik heb het beeld dat het net zo is in ons leven. Soms zijn we kapot en kan God ons lijmen met Zijn goudlijm. Zo worden we mooier dan voorheen, ook al zie je nog de littekens. 

Of toch niet…

Tot zover mijn idee 😃. Zoals gepland neem ik een schelp, maar hem breken kan ik niet. Ik leg de schelp op tafel en sla er met een stevig boek op… de randjes brokkelen een beetje af, maar dat is het dan ook. Na nog enkele pogingen geef ik het op. Wat een bijzondere ontdekking! God laat me meer zien dan ik me kan voorstellen. Het hart van de schelp, de kern is niet kapot te krijgen! De kern van wie we zijn en wat God in ons gelegd heeft, is niet stuk te maken. De randjes brokkelen af en die mogen gelijmd worden met prachtige lijm, maar de kern… die blijft heel!

Neem van mij aan: als de randen van je leven afbreken, kan dat behoorlijk pijn doen. Als het leven moeilijk en zwaar is, kan het voelen alsof de grond onder onze voeten verdwijnt. Weet dan dat diep, diep in ons, een plekje is, zo stevig dat het niet kapot te kloppen is. Het is het fundament, dat soms wel eens durft te daveren of beven, maar dat sterk genoeg is om stormen te doorstaan. 

Moge je weten dat, ook als het leven schuurt en randen afbrokkelen, jouw kern veilig rust in de handen van de Maker. Onverwoestbaar. Goud waard.