De eerste keer dat ik ging kajakken — eerlijk gezegd was ik bang en wist niet goed wat ik kon verwachten, maar ik kon het niet opgeven. Mijn kinderen waren erbij en ook onze jeugdgroep.

We hadden geregeld dat de oudere kinderen alleen zouden gaan en de jongste met papa. Zo hoefde ik in ieder geval niemand anders mee te slepen als er iets misging. 

Op het laatste moment zei de gids dat kinderen niet alleen mochten. De plannen veranderden: ons middelste kind ging met mij mee, en ik zou degene zijn die de leiding nam. 
Oké, geen druk.

De eerste seconden in de kajak waren allesbehalve glorieus. We draaiden alleen maar rondjes.  

Gênant. Ik weet het. 

Links? Rechts? Wie weet! Maar bij Gods genade gingen we vooruit.

Onuitgenodigde gasten sprongen ook in onze kajak: schaamte en paniek.

Frustratie en boosheid vonden ook hun weg in de kajak. Zowel mijn dochter als ik waren boos en gefrustreerd op elkaar. Ze huilde en ik wilde dat het voorbij was.

Uiteindelijk ontspande ik me en sprak ik de taal van mijn dochter. Kort daarna peddelden we soepel en synchroon. Nu konden we ontspannen en ons door het water laten dragen, zodat we even konden uitrusten. Eindelijk genoten we van het uitzicht. Het was zo mooi.

Ik dacht na over wat die dag was gebeurd.

De waarheid is: Gods leiding is niet zoals de mijne. Hij geniet van de tocht, haast zich nooit, raakt nooit in paniek en spreekt mijn taal. MAAR… wanneer ik de controle overneem, blijft die onuitgenodigde gast de hele tocht. Bij God krijgen ze niet de kans om te blijven. Ze verschijnen even, maar krijgen geen permanente plek.

Aan het eind wordt ik uitgenodigd terug te keren naar waar ik hoor: een dochter die geleid wordt door haar Vader. Vrij om te rusten en van het uitzicht te genieten.

Ik moet erkennen dat ik precies zo reageer als mijn dochter. Zelfs met God in de boot. Ik raak ook in paniek, huil en wil opgeven. Waarom? Omdat mijn hart ook zijn eigen gebrokenheid met zich meedraagt. En net als mijn dochter mag ik kiezen naar wiens stem ik luister, naar de Degene die fluistert: “het is oké, je mag nu rusten mijn kind, geniet van de tocht.”