De tuin van Gods nabijheid.

Het is een zonnige herfstochtend. Ik loop door mijn tuin, mijn voetstappen gedempt door het zachte gras. Rondom mij heen dansen de kleuren; de late bloemen geven hun laatste uitbundigheid. De oranjerode tinten van de bomen, het geel dat zich verspreidt als een warme gloed over de takken. Ik denk ‘God wat mooi. Wat geniet ik van deze tuin.’

Maar terwijl ik mijn vingers over een bloemblad laat glijden, sluipt een andere gedachte mijn bewustzijn binnen. Het is bijna tijd om te snoeien. Bijna tijd om afscheid te nemen van al dit moois, om de takken terug te brengen naar hun essentie, om het dode hout te verwijderen en de planten klaar te maken voor hun winterse rust. Mijn maag krimpt. Er is weerstand in mij; een weigering om de schoonheid weg te nemen, om te knippen en te snijden in dat wat nu nog bloeit. Waarom moet schoonheid vervliegen? Waarom kan het niet blijven?

Ik voel een zucht over mijn lippen rollen. Diep van binnen weet ik het antwoord al. Zonder dit ritueel, zonder de snoeischaar die de dode takken verwijderen en ruimte maken voor nieuw leven, zal de pracht van volgend jaar verbleken. De tuin heeft rust nodig, een moment van kaalheid, om weer vol leven te ontwaken.

De tuin als spiegel van mijn ziel.

Ik blijf staan in de tuin, omringd door de kleuren en geuren van de herfst. De gedachte aan het snoeien blijft bij me, als een zachte, maar onmiskenbare druk op mijn hart. Ik merk dat de tuin niet alleen een plek is, maar een spiegel van mijn eigen ziel. Wat ik daar zie, weerkaatst in mij. Terwijl ik de dode bladeren en takken zie die ik binnenkort moet wegsnijden, besef ik plotseling dat ook ik door een snoeiperiode ga.

Ik zie de vruchten van mijn leven. Ik heb me gevestigd in een zekere voorspelbaarheid; een veilige comfortzone waarin ik me geborgen voel. De controle over mijn dagen geeft me houvast. Het was een tuin die ik zelf heb aangelegd, met muren die de wind buiten houden en bloemen die ik ken.

‘Waarom moet ik dit loslaten?’, vraag ik me af. De schoonheid van wat ik ken, geeft me een vals gevoel van veiligheid. Toch weet ik diep van binnen dat ik mezelf op deze manier niet kan laten bloeien (Jes 43:18-19). Zoals de planten in mijn tuin ruimte nodig hebben om te groeien, moet ik ruimte maken in mijn hart. God wil me leren om op Hem te vertrouwen, mijn knellende controle los te laten en me volledig aan Zijn zorg over te geven. Maar wat een pijn doet dat, als het snoeien van takken die zich te ver hadden uitgestrekt. Het loslaten van zekerheden voelt als het breken van een tak onder mijn vingers.

Vertrouwen op God als beschermer!?

Ik haalde diep adem. Ik stond daar, omringd door kleuren die zouden vervagen, en voelde hoe de wind langs mijn gezicht streek. Misschien was het juist dat wat ik nodig heb. Misschien vroeg het leven, net als de tuin, om periodes van verlies en terugtrekken, om ruimte te maken voor iets nieuws. Het doet pijn, dat is waar.

De belofte van nieuw leven raakt me.
Wat niet langer van nut is, mag ik loslaten.
Er komt plaats voor wat nog zal komen.
En dat wekt een klein sprankje hoop in me.

Ik weet dat ik niet alleen ben. Immanuel, ‘God is met ons’ (Mt 1:23), is bij mij. Net zoals de aarde de planten vasthoudt en de hemel hen water geeft, word ook ik gedragen. Ik mag leren vertrouwen dat na het snoeien nieuwe groei zal ontstaan, sterker en levendiger dan ik me nu kan voorstellen. Dus laat ik mijn vingers langzaam los van mijn comfort, en laat ik de gedachte toe dat dit moment niet alleen een einde is, maar vooral een begin.

Leren vertrouwen dat God niet komt om te vernietigen, maar om te beschermen (Jes 41:10, Ps 91:4). Dat Hij niet komt om alles weg te nemen, maar om ruimte te maken voor wat werkelijk tot bloei mag komen. Zoals de tuin na het snoeien niet leeg is, maar rust en hernieuwde kracht vindt, zo is ook mijn hart niet achtergelaten in kaalheid. In het loslaten van wat ik krampachtig probeer vast te houden, kan ik ontvangen wat ik niet durfde dromen (Ef 3:20-21).

In kwetsbaarheid groeien naar een vruchtbaar leven.

Ik mag leren dat iedere gesnoeide tak, hoe pijnlijk ook, niet het einde betekent, maar het begin van nieuw leven. Dat de dode bladeren die op de grond vallen, voeding worden voor wat nog moet komen. God snijdt niet om mij te breken, maar om me sterker te maken (Jes 42:3). Hij beschermt het wezenlijke, dat wat in mij leeft en groeit, terwijl Hij voorzichtig verwijdert wat niet dient tot opbouw.

Dus laat ik mijn vingers langzaam los van wat me gevangen houdt en kijk omhoog, naar de hemel die zich opent als een belofte van meer. Hier, in deze kwetsbaarheid, mag ik opnieuw vertrouwen. Want ik weet: waar gesnoeid wordt, daar ontstaat ruimte voor iets dat grootser en levendiger is dan ik me nu kan voorstellen (Joh 15:1-2).

Ik hoef niet bang te zijn voor het loslaten. Waar ik verlies ervaar, zal Hij mij dragen (Spr 3:5-6). Wat als verlies voelt, wordt getransformeerd tot een plaats waar liefde dieper wortelt en waar nieuwe vruchten zullen rijpen—sterker, mooier en vrijer dan ooit tevoren (Joh 15:1-2).

Leren vertrouwen is niet zonder pijn, maar het is ook niet zonder hoop. En in die hoop vind ik de kracht om door te gaan (Rom 5:3-5). Want God is niet verwoestend; Hij is de schepper van het nieuwe leven dat in mij mag groeien.