Er even tussenuit

Eindelijk eens een momentje met ons tweetjes weg… We namen de trein naar het warme Bomal, een klein dorpje aan de Ourthe in de Ardennen. We besloten in de voormiddag een wandeling te maken door het koele bos. We zouden een ‘korte’ wandeling van ongeveer anderhalf uur maken, dan hadden we de rest van de dag tijd voor andere dingen. Nu ja, een wandeling van anderhalf uur… op één of andere manier lopen wandelingen bij ons altijd uit de hand. We lopen verkeerd of schatten de tijd verkeerd in of…  Deze dag was het niet anders. Na een wandeling van een uur of vier kwamen we terug aan op onze bestemming. Manlief had ondertussen telefoon gekregen. De vader van zijn collega is terminaal waardoor Peter zijn werk zou overnemen.

Verloren naald

Ik was maar wat blij dat we de namiddag niet echt gepland hadden, want nu moest ik niks opgeven. Ik keek er naar uit om op mijn gemakje wat te naaien terwijl Peter zou werken. Ondanks dat ik voordien mijn naald goed had weggestoken omdat ik geen reserve bij had, was deze toch op bizarre wijze verdwenen. Ik wandelde naar de supermarkt, vervolgens naar de post, de nachtwinkel, apotheek, hobbywinkel, kortom alles wat in het kleine dorpje te bezoeken viel… op zoek naar een naald, maar nergens was er eentje te vinden. 

Toch wat teleurgesteld keerde ik terug… Uitzonderlijk had ik geen boek bij en een naaiwerkje zonder naald… hoe stom was dat? Totdat ik besefte dat ik nog een zondagsschool voor te bereiden had. Kwam dat even goed uit! “Dank U God dat ik deze tijd mag gebruiken om mijn les voor te bereiden.” 

Waarom? Daarom!

Twee weken later zou er in de kerk een gastspreker komen spreken (ha ja, want wat zou een gastspreker anders doen?). Ik was die week ziek geweest en speelde daarom niet mee in het muziekteam. De gastspreker kwam niet. Tussen de zangdienst door zocht ik snel wat materiaal bij elkaar en schreef enkele woorden op. Dankzij die verloren naald, had ik extra tijd gehad om na te denken. Ik kon de zondagsschool ‘omvormen’ tot een preek. Het feit dat ik die zondag geen muziek speelde, gaf me ruimte om snel nog wat materiaal en ideeën te verzamelen. Toen ik vroeg wie God is, kwamen er vele antwoorden uit de zaal: Herder, Rots, Redder… en ook Puzzelaar! Dit had God mooi in elkaar gepuzzeld. De verloren naald was een deel van de puzzel die Hij op wonderlijke wijze in elkaar gestoken had.

Verloren sleutel

Ik had mijn diploma’s nodig. Deze zitten veilig opgeborgen in een kluis. Je weet maar nooit, moest er ooit brand uitbreken, dan hebben we onze diploma’s en ons trouwboekje nog. Het nadeel van een zware ijzeren kluis is dat je een sleutel nodig hebt om deze te openen. Ik moest dus op zoek naar het sleuteltje. Want tja, zo vaak heb ik mijn diploma’s of trouwboekje niet nodig… Ik zocht waar de sleutel zou moeten zijn, maar vond hem niet. Vervolgens ruimde ik alle schuiven uit in de hoop de sleutel daar te vinden. Sleutel niet gevonden, maar alles was ten minste terug opgeruimd. Ik ging terug naar de plek waar ik eerst gekeken had en, geloof het of niet, daar lag het sleuteltje verstopt onder een papiertje. Ik begreep niet waarom ik een hele avond gezocht had naar iets wat voor mijn neus gelegen had. 

Waarom? Daarom!

De volgende dag hadden we nog wat werk in huis. Daarvoor zou een whiteboard marker, zo een stift om op een bord te schrijven, ideaal zijn. Dankzij mijn zoektocht naar die sleutel, wist ik dat we zo nog één exemplaar hadden en ik wist hem nog liggen ook! In de schuif die ik netjes had opgeruimd. Een lach verscheen op mijn gezicht: ‘daarom had ik gisteren zo liggen zoeken naar die sleutel’.

Puzzelstukjes in de handen van de Puzzelaar

God is een puzzelaar… God is de Grote Puzzelaar. Soms zien we de puzzelstukjes in elkaar vallen op korte tijd, soms pas veel later, soms ook niet… maar Hij houdt het overzicht! Hij weet en ziet meer dan wij. En als God al zo puzzelt in kleine dingen (zoals een verloren naald of sleuteltje), hoeveel te meer ook in jouw leven.