Snelle klik 

Wat zouden we moeten zonder de charme van menselijkheid en imperfectie? Die vraag stelde ik me. En het klonk – vond ik – in eerste instantie als een heel degelijke, nederige vraag. Mijn vraag kwam voort uit de steeds aanwezige neiging om chatGPT te gebruiken voor van alles en nog wat (als medisch hulpmiddel, weetjesmachine, inspiratiebron voor creatieve uitingen, …), maar waar ik voor mezelf een grens probeer te trekken in het gebruik ter verbetering van teksten. De eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat dat op werkgebied niet altijd lukt. De verleiding is soms zo groot, de klik zo snel gemaakt, en het bespaart me een hoop tijd en nadenk-werk. Het kost helaas ook een heleboel persoonlijkheid en charisma, en het ontneemt me ook in bepaalde mate de kans op creatieve ontwikkeling, als ik even heel stellig mag zijn. 

Leven zonder doel? 

Terug naar de schijnbaar zo nederige vraag. Want wat zouden we dan eigenlijk moeten zonder de charme van menselijkheid en imperfectie? Hier in dit aardse leven klinkt het niet echt aantrekkelijk wat mij betreft. Alsof we allemaal zouden leven als robots zonder gevoel, uitvoerend dat wat moet, maar niet handelend uit liefde, rechtvaardigheid en barmhartigheid. Ergens zou het leven saai zijn, toch? Stel je voor dat we hier allemaal als perfecte individuen zouden rondlopen. Geen doel meer in het leven, want waarvoor moet je dan nog Gods handen en voeten zijn? Geen ruimte meer tot individuele en geestelijke ontwikkeling, want je zit al op het hoogste niveau.  

Maar toen beeldde ik het me anders in: een leven in perfectie in aanwezigheid van God klinkt dan weer volledig anders, en roept wat mij betreft zelfs een intens verlangen op. Wat kijk ik er naar uit om een nieuw en perfect lichaam te krijgen, in Gods aanwezigheid te zijn, en in mijn hart en hoofd enkel en alleen nog ruimte te hebben en verlangen te voelen om Hem te aanbidden, zonder afleiding door allerlei gedachten als gevolg van menselijke imperfectie. Het nutteloze menselijke streven dat wegvalt, en plaats zal maken voor gerichtheid op dat ene ware doel: God loven en prijzen. Wat moet dat heerlijk zijn! 

Een triestig zooitje 

De imperfectie van het ‘zijn’ op deze wereld heeft soms misschien z’n charmes en biedt mogelijkheden (zou ik durven zeggen), maar de aanleiding is triest. Het was niet wat God in eerste instantie voor ons voor ogen had. Het is het gevolg van onze eigen imperfecte keuzes. Een frisgroene tuin, opgevuld met felgekleurde bloemen, uitgestrekt over de meest prachtige vergezichten, door de zonnestralen in een gouden gloed gezet die alle kleuren nog meer tot hun recht laten komen, levend in vrede, genietend van al wat God schiep, zonder onrust en gejaagdheid, altijd dicht bij Hem; dát was Zijn plan voor ons. Beeld je dat eens in! We maakten er helaas een zooitje van, en gelukkig was redding al voorzien. Wat ben ik dankbaar voor die kans. Want in onze eigen imperfectie, als gevolg van eigen gedragingen en jammerlijke keuzes, is daar God met een perfect verlossingsplan, verwezenlijkt in en door Zijn eigen Zoon.  

Ogen vol genade 

Wat perfect blijft in alle gebrokenheid in ons leven hier op aarde is de Liefde van waaruit die redding voortkwam, waarmee Hij ons een uitweg bood. Diep in mijn gewrongen hart zit dat ingegeven en – soms ondergesneeuwde – vurige verlangen om zo intens geliefd te zijn door Hem. Mijn imperfectie en de staat van mijn hart maakt dat ik helaas vaak moeilijk in staat ben Zijn liefde te vatten, te omarmen, en toe te laten. Hij biedt het aan, Zijn ogen spreken genade, maar ik grijp er zo vaak net naast. Het pad dat ik hier op aarde bewandel, in mijn geloof in Koning Jezus, is hobbelig en het weerspiegelt de gebrokenheid. Het is een correct beeld van de ware staat van mijn hart: vol onkruid, putten, onnodige omwegen, en hinderlagen. Ik laat me afleiden, leef schichtig en gehaast, trap in de hinderlagen die gelegd worden, troost zoekend in social media, eten en drukke series op tv.  

Waarop richt ik mijn blik? 

Maar in dat alles blijft Jezus daar. Rustig, onverschrokken, trouw en altijd Dezelfde. Zijn liefde verandert niet. Al val ik voor de 200^e keer in dezelfde put, Hij strekt ook die 200^e keer weer liefdevol, glimlachend en bemoedigend Zijn hand uit. De vraag is natuurlijk of ik daar oog voor heb en erop reageer. Ik denk helaas dat ik mijn blik vaak laat vertroebelen door zelfmedelijden en eigen pijn, en me laat verblinden voor de hulp die geboden wordt door Zijn uitgestrekte hand.  

Ik wil het zo graag anders. Ik wil niet meer zo veel ‘alleen’. Ik weet niet hoe jij je voelt, maar zullen we het proberen, samen? Zullen we onze handen in alle stormen en metershoge golven van deze wereldse imperfectie – hoeveel charme ze soms ook in zich mag dragen – uitstrekken naar de perfectie van Jezus’ liefde en redding? Onze ogen gericht houden op het vooruitzicht van een toekomst samen met Hem, zonder die gebrokenheid, zonder pijn, zonder verdriet en tranen die je dreigen te verdrinken? 

Want die prachtige dag komt. Ooit komt die dag! Wat kijk ik daar ontzettend naar uit. Jij ook?

Geschreven door Caroline Koper