Hoera, het is gelukt! Ik ben op tijd mijn bed uitgeraakt. Dat was weeral even geleden. Soms vind ik het zo moeilijk om op te staan. Niet dat ik niks te doen heb, er is genoeg werk. Het ontbreekt me vaak aan energie en moed om uit bed te komen en aan de dag te beginnen. 

De (vervelende) mug

Tijdens de zomerperiode werd ik vaak gewekt door een mug. Soms vond ik dat echt rotvervelend en wilde ik liever blijven liggen. Toch ben ik ervan overtuigd dat God die mug gebruikte om me uit mijn bed te krijgen en te genieten van de pracht van Zijn schepping. Dankzij die (vervelende) mug was blijven liggen in bed geen optie. Ik schoot in mijn kleren, trok mijn loopschoenen aan, sprong op de fiets en was dan vaak getuige van een prachtige zonsopgang. 

De hemel kleurt dan alle kleuren, van helder roze, naar paars, blauw, geel, oranje… niet te beschrijven en zelfs niet op foto vast te leggen hoe schoon dat is (ook al probeer ik dat wel en zijn die foto’s mooie herinneringen aan deze bijzondere momenten). 

Scheppingsschoonheid

Elk seizoen heeft zijn eigen charmes. Toen het herfst was, ontdekte ik paddenstoelen die ik nog nooit eerder zag. Ik zag hoe ze groeiden om dan vervolgens weer af te sterven. Soms zijn ze echt reuzegroot en dan weer zo klein dat ze haast onzichtbaar zijn.

Deze ochtend was het dus nog eens een keertje gelukt, met moeite was ik uit mijn bed gekomen, kleren aan, fiets op… naar ‘mijn’ ontmoetingsplaats met God, een klein stukje natuur waar ik kan wandelen, lopen, uitroepen tot God, wenen, in verwondering zijn… 

Hoe meer moeite het me kost, hoe groter de zegen die ik mag ervaren. Ik geniet van Gods knipoogjes in de vorm van een bepaald dier, de bomen in bloei of net in prachtige herfstkleuren, prachtige ontknopende bloemen in de lente. 

De felgekleurde ijsvogel is zo eentje. Als ik die zie, kan mijn dag niet meer stuk. Vandaag zag ik hem niet, maar wel fiere zwanen, meestal met hun lange nek in het water op zoek naar eten. Rondom het witte koppel zaten een stuk of 20 meerkoeten die moeten duiken naar het voedsel waar de zwanen makkelijker aankunnen terwijl ze blijven drijven. Ik genoot van het gezang van de roodborstjes en zag af en toe eentje van dichtbij. Ik kon tot rust komen ondanks de chaos in mijn hoofd. Ik moest terugdenken aan de broeder Laurentius. Hij had er zijn doel van gemaakt om in constante verbinding met God te staan. Tussen zijn potten en pannen, dankte hij God en bouwde een innige band met Hem op. Moesten we als christen dit nastreven, zo dicht en vaak bij God te zijn, zou de wereld er dan niet een pak mooier uitzien?

Knipoog van de Vader

Ondertussen was ik op de terugweg. Ik had de eer en het genoegen een specht van dichtbij te zien.
Ik was bijna het natuurgebied uit toen ik een glimp zag; fel blauw! Daar was hij dan: de ijsvogel, een paar keer zag ik hem opvliegen en landen, met zijn prachtige kleuren. Een knipoogje van God!

Welke knipoogjes geeft God jou? Waar springt jouw hart van op? Geniet ervan en laat het ons zeker weten ;), dan kunnen we er samen van genieten ;)!