Vorig jaar vroeg mijn broer of ik hem wilde ondersteunen tijdens zijn deelname aan de Dodentocht, een wandeltocht van 100 kilometer. Hij vermoedde dat hij na 60 kilometer hulp zou nodig hebben en vroeg me om dan 20 km aan zijn zijde te wandelen. Zonder goed te beseffen waar ik ‘ja’ tegen zei, stemde ik in. Ik wilde mijn broer graag helpen en beloofde er voor hem te zijn.

Voorbereiding en Verwachtingen

Mijn broer had maandenlang getraind om deze tocht te volbrengen. Hij was zich bewust van de fysieke, mentale en emotionele uitdagingen die op zo’n tocht kunnen voorkomen. Daarom had hij zich goed voorbereid, informatie ingewonnen en zelfs anderen betrokken bij zijn plannen om de kans te vergroten dat hij de tocht succesvol zou uitlopen.

De ochtend van de wandeltocht begon voor mij eerder dan normaal. Ik startte mijn dag met gebed en vroeg God om van de ‘Dodentocht’ een ‘tocht van Leven’ te maken, waarin bemoediging, kracht en openbaring van God centraal zouden staan. Mijn broer, die zelf niet zo met God bezig is, staat altijd open voor een gesprek.

Rond 5:30 uur ontving ik een bericht van hem waarin teleurstelling doorklonk. Hij had niet zo veel afstand afgelegd als hij had gehoopt en zat achter op schema. Terwijl hij nog zijn spaghetti moest eten, probeerde ik hem aan te moedigen en vertelde dat ik vroeger zou vertrekken dan gepland om hem te ondersteunen.

Achter op schema

Ken je dat gevoel? Je hebt een schema, een verwachting van waar je zou moeten staan in je geloof, maar je bent er nog niet? Dit doet me denken aan de Bijbel, waar de Israëlieten onder leiding van Jozua door de Jordaan werden geleid. Voordat ze verder gingen, moesten ze eerst gedenktekens plaatsen, zich besnijden en Pesach vieren. Waarom niet meteen op hun doel af? Omdat God weet welke voorbereidingen nodig zijn en wanneer ze moeten plaatsvinden. Hij kent onze weg en de volgende stappen. Kunnen wij Hem vertrouwen en ons aan Zijn tijd en plan onderwerpen?

Toen mijn broer zijn bericht stuurde, dacht ik alleen maar aan hoe dapper het was dat hij al 50 kilometer had afgelegd na een nacht wandelen. Zou God niet ook zo naar ons kijken? Zou God ook niet blij zijn met onze inspanningen, zelfs als we niet zijn waar we denken te moeten zijn? Het is soms moeilijk te geloven dat God zo naar ons proces kijkt, maar in Romeinen 8:38 staat dat niets ons kan scheiden van Zijn liefde, zelfs onze fouten niet. Hij wil ons hart en dat mag met vallen en opstaan, een proces zijn.

Volgen in vertrouwen

Mijn broer en ik hadden afgesproken dat hij een live tracker zou aanzetten zodat ik hem makkelijk kon vinden. Toen hij ongeveer 55 kilometer had gestapt, vonden we elkaar. Hij was uitgeput, terwijl ik nog vol energie zat. Ik probeerde hem aan te moedigen, maar merkte dat hij te moe was om mijn woorden op te nemen. Ik zeg: ‘mijn woorden zijn wel vervelend als je echt op bent, hé?’ Hij kijkt me aan en knikt. Uiteindelijk besloot ik om gewoon voor hem uit te lopen en het tempo niet helemaal te laten zakken. Soms probeerde ik een gesprek te beginnen, maar meestal was het stil tussen ons.

Er zijn momenten in mijn leven waarin ik God niet altijd begrijp. Soms snap ik niet wat mensen bedoelen met hun geestelijk advies, of weet ik niet hoe ik dingen moet aanpakken. Het zijn verwarrende en onduidelijke periodes waarin ik me verloren kan voelen.

In zulke tijden is het een zegen om gewoon je eigen structuur te kunnen volgen. Je kunt je richten op de vertrouwde rituelen: bidden, je stille tijd nemen, en jezelf vullen met Gods aanwezigheid. Het is ook waardevol om mensen om je heen te hebben die je even laten inhaken op hun geloof en vertrouwen in God. Dan mag je gewoon ‘zijn’, loslaten en in vertrouwen volgen, zonder alles te hoeven begrijpen.

We bereikten een bevoorradingspost en ik besefte hoe waardevol deze momenten van rust en ondersteuning waren. In het leven zijn er ook zulke momenten van ‘bevoorrading’ nodig, waarin we ons geestelijk voeden en versterken. Zo heb ik besloten om deze week extra tijd te nemen om me te vullen met Gods Woord, gebed en de profetieën die over mij zijn uitgesproken, want ik heb deze ‘bevoorradingsmomenten’ hard nodig in de strijd waar ik nu in zit.

Goddelijke ontmoetingen

Na de post leek mijn broer nieuwe kracht te hebben gevonden. We drijven het tempo op en gaan samen verder. Af en toe heeft hij nog een dipje, maar het gaat beter dan eerder. Langs de weg staan mensen die de wandelaars aanmoedigen, muziek maken en verfrissing bieden. Je ziet hoe andere wandelaars ook steun krijgen van mensen die even met hen meelopen. Soms lopen ze een stukje mee, geven een knuffel of een high five. Hoe klein het gebaar ook is, het doet goed.

Ik denk na over hoe God mensen op mijn pad heeft gebracht om me te ondersteunen, al is het soms maar voor een korte tijd. Het kan zijn via een boodschap uit Zijn Woord, een gebed, een kaartje, of een bemoedigend woord. Sommige mensen wandelen een week met me mee, anderen een paar maanden, en weer anderen blijven misschien wel een leven lang.

Hoe klein het gebaar ook is, het voelt als een waardevolle bemoediging, een knipoogje van God. Ik ben dankbaar voor deze ontmoetingen en de lessen die ze me hebben geleerd.

De laatste kilometers

De laatste kilometers moet mijn broer zelf afleggen, ik mag hem niet verder begeleiden. Ik geef hem nog een paar bemoedigende woorden mee en… hij haalt het! Hij heeft de 100 kilometer uitgelopen, en ik wist dat hij niet zou opgeven nu het einde in zicht was.

Zo mogen wij weten dat de overwinning er al is, ook al begrijpen we het niet altijd en is de geestelijke doorbraak soms nog niet zichtbaar in ons leven. De eindstreep is in zicht. Laten we ons focussen op de juiste dingen en ons vullen met dat wat ons sterker maakt, net zoals de juiste keuzes tijdens de wandeling cruciaal waren voor het succes.

Een tocht van leven

Deze tocht is voor mij werkelijk een tocht van leven geweest, niet een Dodentocht! Terwijl ik mijn broer ondersteunde, spraken we over God, maar het meest bijzondere was hoe God zelf tot mij sprak. Hij gaf me kostbare pareltjes mee, momenten van diepe verbinding en wijsheid, die me zullen verrijken in mijn verdere wandel met Hem.

Ik voel me vervuld en dankbaar. Dit was niet zomaar een ervaring, het was een reis die mijn geloof heeft verdiept en mijn hart heeft verlicht. Ik kijk ernaar uit om verder te wandelen, met nieuwe energie en een hernieuwd vertrouwen in Gods plan.