Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt!

Tijdens het joggen, met onze zendelingen ‘erbij’ in mijn gedachten, moet ik een rustpauze inlassen. Mijn benen lopen (of wandelen) ondertussen al zeventig jaar mee. Een kleine correctie: zeventig min één jaar toen mijn benen nog niet konden lopen. Bovendien voelt mijn hart dat het warm is. Ons hart is van levensbelang en het mijne wordt nauwlettend in het oog gehouden door een cardioloog en andere lieve mensen zodat het goed (bewaard) blijft. Voor mijn pauze ben ik hier en daar witte bordjes voorbij gelopen. Mijn ogen hebben niet meer de kwaliteit om te ontcijferen wat erop staat. De oogarts zei recent nog dat er sleet op mijn ogen zit, maar mijn ogen hebben vooral aandacht voor iets wat mij belangrijker leek. Wat zien mijn ogen? Bij de plek waar ik nu stop, staat tussen een netel-chaos ook een wit bordje met een tekst: ‘Wat je in je hart bewaart, raak je nooit meer kwijt!’ Wat mooi. Wat zit er allemaal in mijn hart? Wie zit er allemaal in mijn hart?

Wie zijn onze schatten?

Begin jaren zeventig kwam ik tot geloof met de slogan ‘Jezus en je hart, revolutie in je leven’. Jezus en Zijn Koninkrijk, de grote Schat, zijn ons leven en ons hart meer dan waard (Matteüs 13:44-46), toch? ‘Daar waar je schat is, daar zal ook je hart zijn’ (Lucas 12: 34). Ons hart en wat voor ons waardevol is, horen als een tweeling bij elkaar: het zo waardevolle leven met God, wat we van Hem ervaren, de keuzes die we voor Hem maken, de weg die we met Hem mogen gaan én niet in het minst, de mensen die daarbij belangrijk zijn. Zij zijn onze schatten en worden op veilige plek, in ons hart, bewaard. Dat geeft steeds weer moed om (voor) te leven, ook moed om verder te lopen…

Sommige van deze mensen -schatten- zien we op zondag in de kerk ‘bij de koffie’. Bij sommige schatten mogen we zelfs ‘op de koffie’ thuis of we ontvangen hen in ons huis. We hebben oog voor elkaar! Gezellig, genietbaar, kostbaar! Niet te missen en nodig! We zoeken elkaar op want we willen niet ‘uit het oog, uit het hart’. Vriendschappen mogen niet verwateren of verder verwateren tot er alleen water rest.

In het oog, in het hart?

Zijn er ook schatten in mijn hart die ik niet ‘op de koffie’ zie? Zijn er schatten die ik ‘op straat’ voorbij ren, omdat mijn ogen vooral aandacht hebben voor iets dat voor mij belangrijker, meer waardevol is? Zijn er schatten die ik zie zonder hen echt te zien?  Zijn er schatten die ik wel echt zie en die een extra plaatsje in mijn hart hebben? Zo van ‘in het oog, in het hart’. Wie komen we zoal tegen ‘op straat’? Mag ons oog vallen op de weduwe, de wees, de vreemdeling, de zendeling en …? Er is nog veel te ontdekken: ik wil mijn ogen ‘de kost geven’.

Zou het kunnen dat het oog van onze liefdevolle Vader net op de weduwe, de wees, de vreemdeling, de zendeling en … valt (Deuteronomium 24:17-22; Jacobus 1:27)? Dat Zijn hart ‘hard’ naar hen uitgaat? Dat zij superschatten in Gods hart zijn? Volg ik Hem hierin?

Een plaats voor anderen in mijn hart reserveren, is gezond voor mijn hart.

Ik wens je een gezond hart en gezonde ogen of een groot hart met twee grote ogen toe.

P.S. Aan de redactie en lezers die nog even stiekem willen meelezen… Heb ik een beetje gefoeterd? In de Schrift staan zendelingen niet in het lijstje van hulpbehoevenden: weduwen, wezen en vreemdelingen. Of toch? Zij worden vreemdeling op het zendingsveld! Nog belangrijker: zendelingen verdwijnen al eens ‘uit het oog’ en ‘uit het hart’ terwijl zij onze hulp nodig hebben. Daarom gebeurt het al eens dat zendelingen ‘erbij’ zijn wanneer ik iets zeg of schrijf…

Geschreven door Herman Aerts