Gods timing

Het is ondertussen een tijdje geleden dat ik in Gent studeerde. Op woensdagavond was er Ichtus, een christelijke studentenvereniging waar ik normaal naar toe ging. Maar die ene keer had ik echt geen zin. Ik was moe en wilde naar mijn bed. Ik douchte, had mijn pyjama klaar gelegd. De gedachten om toch te gaan, ging niet weg. Ik denk niet dat ik God al vaak iets heel duidelijk heb horen zeggen, maar die keer wel. Tot drie keer toe: ik moest naar Ichtus. Ik voelde me net als Jona, ik had echt geen zin om te gaan. Gelukkig moest ik niet naar Nineve, en ging ik niet per boot maar per fiets naar mijn bestemming. 

Geen idee waarom reed ik langs een andere weg naar de Kammerstraat waar Ichtus samen kwam. Onderweg zag ik aan een groot wit gebouw in een drukke straat iemand van de studentenvereniging staan en vroeg wat hij daar deed. Hij keek wat verbaasd en antwoordde: “vandaag is Ichtus hier, in de kelder van dit gebouw”. Wat een timing!

Gedachten gevangen nemen

Die avond kwam Lucas zaliger spreken. Hij sprak open en eerlijk. Ik had hem graag. Inmiddels is hij, al een hele tijd, verhuisd naar onze Hemelse Vader.

Lucas leerde ons wat er staat in de Korinthe brief: gedachten krijgsgevangen nemen. Hij leerde ons deze gedachten fysiek echt te pakken en naar God te gooien. Met één hand aan je hoofd vang je de gedachten om vervolgens je hand naar boven uit te strekken terwijl je je hand terug opent en de gedachte dus naar God toe zwiert. Lucas’ boodschap was krachtig en maakte indruk op mij. Dit was een boodschap om in mijn hart en mijn hoofd te bewaren. Dankbaar was ik, dat ik toch naar Ichtus geweest was. 

Betrapt

De volgende ochtend reed ik over de vesten van Brugge, op weg naar mijn stageplaats. Ik dacht terug aan de vorige avond, het feit dat ik eerst niet wilde gaan, iemand die me de weg wees naar de kelder en vervolgens de boodschap van Lucas. Ik vond het een goed idee de les te oefenen. Dus keek ik behoedzaam rond, zag niemand, greep een gedachte met mijn rechterhand en zwierde die naar boven. Op dat moment zag ik twee werkmannen in hun vrachtwagen zitten. Ik keek ze recht in de ogen en voelde me betrapt. Ze zullen wel gedacht hebben dat ik gek ben, dacht ik. 

Maar door dit voorval ben ik die belangrijke les van Lucas nooit vergeten. We mogen wat niet van God komt aan Hem geven, zodat wij er niet mee blijven rondlopen. Meer zelfs: zodat God Zijn gedachten in de plaats kan geven. Gedachten van hoop, liefde, geloof en zoveel meer.