Moeilijk

Het is moeilijk. Ik weet soms met mezelf geen blijf. Toch is God er en Hij is ongelooflijk genadig voor mij. Dit kan ik zien in de natuur en in Zijn woord. Bijna dagelijks mag ik een bemoedigende tekst lezen.

En toch is het moeilijk. Ik moet afscheid nemen, een boek dichtslaan en opnieuw beginnen.

Rouwtijd

Omdat het zo lastig is, vraag ik een bijzondere vriendin of ze even tijd heeft voor mij. We gaan samen wandelen en genieten van de zonnestralen en vriendschap. Ze doet me nadenken. Misschien is het nog te vroeg voor een nieuw boek of nieuw hoofdstuk. Eerst even tijd om te rouwen, om verdrietig te zijn.

De tranen lopen weer over mijn wangen. Ik ben ze soms zo beu. Gelukkig is mijn vriendin daar. Ze troost me en vertelt wat ze gisteren in een podcast hoorde.

Sleutels

Ze vertrouwt me toe dat tranen goed zijn. Ze zorgen ervoor dat ons hart niet hard wordt, maar net zacht blijft. We vergelijken ons hart met een moeras, een zwembad of een vijver. Tranen genoeg om zo’n bad te vullen.

Ze vertelt verder dat er drie sleutels zijn om door (complexe) rouw te komen. De eerste kennen we al: tranen.  Check: die heb ik in overvloed.

Sleutel 2 is kunnen vertellen. Bij haar ben ik aan het juiste adres.

De volgende sleutel is tijd. Ik vind het moeilijk. Het kost me zoveel meer tijd dan ik zou willen, maar ik mag leren om in deze tijd mijn tranen aan God te geven.

Olifantenspoor

Ik moet denken aan een natuurdocumentaire die ik ooit zag. De olifanten marcheerden en lieten hun afdrukken na. Zo’n ronde afdruk werd een poel op zich. Binnen de kortste keren vulde deze voetafdruk zich met water en ontstond een biotoop met allerlei beestjes die er kwamen wonen.

Ook wij mogen sporen nalaten waarin nieuw leven kan komen, waarin we anderen inspireren en bemoedigen. Zelfs al is dat met een zee van tranen. Zelfs al is dat met een zee van tranen.