Ken je dat gevoel… dat je bidt, smeekt, hoopt, maar dat het lijkt alsof de hemel zwijgt?

Ik ken het maar al te goed. Er was een periode in mijn leven waarin ik overspoeld werd door een diep gevoel van eenzaamheid. Ik probeerde álles wat me werd aangeraden: bidden, proclameren, lofprijs, aanbidding, in de spiegel tegen mezelf praten… Maar hoe hard ik ook mijn best deed, de leegte bleef. De eenzaamheid bleef.

God waar bent U?

Toen ik onlangs Ezechiël 8:12 las, trof het me diep:
“Ze denken: ‘De HEER ziet ons niet, de HEER heeft het land verlaten.’”
De Israëlieten voelden zich ook vergeten door God. Verlaten. Niet gezien. En ik besefte: dit is precies hoe ik me toen voelde.

Ik liep rond met het idee dat God iedereen zag, behalve mij. Alsof ik onzichtbaar was. Hoewel ik Hem intens had ervaren bij mijn bekering veranderde dat gevoel snel. Alsof Hij er ineens niet meer was. Alsof ik ergens onderweg uit Zijn blikveld was geglipt.

Wat me nog meer raakte, was het eerste deel van datzelfde vers:
“Heb je gezien, mensenkind, wat de oudsten van Israël in het donker doen, elk in zijn eigen kamer vol afgodsbeelden?”
Omdat ze zich door God verlaten voelden, trokken ze zich terug in het donker. In het verborgene. Ze deden dingen waarvan ze wisten dat God ze afkeurde.

En ook dat herken ik pijnlijk goed. Toen ik in die eenzame periode ook nog een dierbare vriendin verloor, was het voor mij de druppel. Ik was het beu. Als God er toch niet was, dan zou ik mijn eigen pad wel kiezen. Ik nam mijn leven in eigen handen. Ging op zoek naar wat míj gelukkig maakte.

Kleine gedachten, grote gevolgen

Stap voor stap werd ik steeds meer het ‘donker’ ingetrokken. Ik geloofde nog wel in God, maar liet dat geloof steeds meer op de achtergrond verdwijnen. Ik ging naar God voor heiligheid, maar ging naar de wereld om plezier te vinden. Mijn keuzes draaiden meer en meer om mezelf, om controle, om eigen geluk. Ik dacht oprecht dat ik het beter wist dan God. Dat ík het allemaal wel kon oplossen.

Nu ik terugkijk, schrik ik soms van hoe ver ik was afgedwaald, van God én van mezelf.

En toch… ook vandaag merk ik soms kleine, sluimerende gedachten die me op een verkeerde weg willen trekken. Gedachten waarvan ik weet: dit is niet Gods stem, niet Zijn weg, niet Zijn hart. Ik heb geleerd dat het belangrijk is om sluimerende gedachten niet te laten sluimeren, maar uit te spreken naar een vriend of vriendin, zodat je ze ook serieus neemt. Door ze uit te spreken, lijkt de gedachte wat kracht te verliezen.

Zoek God en doe het niet alleen

Misschien herken jij je ergens in mijn verhaal. Misschien voel jij je ook ongezien. Onbegrepen. Of sta je op een kruispunt en weet je niet of God nog met je meegaat. Laat me je dit zeggen: Hij is er. Ook al voelt het niet zo. Hij ziet je. Hij hoort je. En Hij laat je niet los. Maar spreek erover, praat, ween, laat je ondersteunen.

Op een of andere manier heeft God ervoor gekozen om ons niet als eilandjes te laten leven. We hebben elkaar nodig. Waar ik vandaag sta, had ik nooit kunnen komen zonder de steun van een paar trouwe, liefdevolle vrienden die me niet veroordeelden, maar er gewoon waren. Die luisterden, baden, en soms gewoon naast me zaten in de stilte.

Durf jouw donkerte in het licht te brengen. Deel je strijd. Zoek samen. Want juist daar, in het samen zoeken, kan heling beginnen.