Een paar dagen geleden was het weer van dat. 

Ken je dat? Van die dagen die liever snel voorbij gaan.

Wat nu?

Ik vroeg me af waar ik het beste naartoe ging. Natuurlijk is de natuur de beste plek voor mij om tot rust te komen, maar daarna? Wat moest ik doen? Ik dacht aan mensen die wel wat extra aandacht kunnen gebruiken. Zou ik hen bezoeken? Of is het beter om toch eerst even voor mezelf te zorgen? Hoe egoïstisch is dat dan? Waar is de middenweg? 

Koffie-tijd

Ik besloot, gekleed in jogging en met nog loopschoenen aan, toch langs de winkel te passeren. Toen ik over de parking naar een andere winkel liep, kwam ik een bekende tegen. Een lieve man met het hart op de juiste plaats. Hij nodigde me uit om samen een koffie te gaan drinken. Koffie lust ik echt niet en mijn eerste reactie was: ‘da’s lief maar niet nodig’. Niet omwille van de koffie, maar iemand die tijd wilde maken en even zijn plannen opzij zette voor mij, dat was meer dan ik kon verwachten. Hij was vriendelijk en vastberaden. Hij trakteerde me op een warme chocomelk en ik kon even op adem komen. Het gesprek dat we voerden ging over onze kinderen en studeren. Hij vertelde ook dat hij geleerd heeft de ‘werkknop’ om te draaien. Op het werk geeft hij zich volledig, doet zijn werk voor 100% maar als hij klaar is met werken, doet hij de deur achter zich dicht en denkt er niet meer aan. Stiekem, hoewel zo stiekem is dat niet, ben ik jaloers. Hij heeft geleerd wat ik al lang had willen leren. Hij nam tijd voor mij en zorgde ervoor dat de rest van de dag (je weet wel, van die dagen die liever snel voorbij zijn), toch de moeite was.

Dankbaar

Ik ben God erg dankbaar voor dit ‘koffie-momentje’. In plaats van zelf voor mensen te gaan zorgen, zorgde God ervoor dat er iemand even voor mij zorgde. Het was een onverwachte ontmoeting die me erg deugd gedaan heeft. Het gaf me energie, verlichtte mijn hart en maakte dat ik me gezegend voelde.

Ik wens je veel van deze kleine gelukjes. Soms zitten ze in een schouderklopje, een lief berichtje of een warme kop koffie.