Hoe klein ook…

Toen mijn zoon exact twee weken oud was, gingen we voor de eerste keer op bezoek in het rust-en verzorgingstehuis waar ik werkte. Het was geweldig. Er zijn verschillende bewoners die, door hun dementie, weinig of haast geen contact met de werkelijkheid hebben. Maar kinderen doen wonderen. Ik legde mijn zoon in de armen van de bewoners. Mijn collega’s verklaarden me zot. Maar wat ik zag, was bijzonder. Een man met wie we niet meer konden communiceren, hield hem onmiddellijk liefdevol in zijn armen. Hij zou mijn zoon zeker niet laten vallen. Ik zag mensen lachen waarvan ik niet eens wist dat ze dat konden. Allemaal door het kleine kindje in hun armen. Jafet moest daar niks voor doen, gewoon ‘er zijn’. Zelf besefte hij niet hoe blij mensen waren met zijn aanwezigheid.

We zijn nog vaak op bezoek geweest. Zo ging mijn dochter als peutertje alle mensen een handje geven, wat zorgde voor vrolijke gezichten en blije mensen. 

Later speelden de kinderen muziek, of kwamen ze spelletjes spelen met de ouderen. Het maakte eigenlijk niet uit wat ze deden… gewoon ‘er zijn’, maakte de bewoners hun oude dag goed. 

Deze ochtend zag ik een ree midden op de weg staan. Ze maakte mijn dag goed, gewoon door er te zijn. Ze deed niks bijzonders. Ze was er gewoon. 

Soms zitten de reeën verstopt in het hoge gras. Als ik ze dan toch kan spotten, kan ik daar zo van genieten. Ze doen niks bijzonders. Ze laten zich zien. Ze zijn er gewoon.

Gewoon zijn. Niks moeten. Hoe moeilijk kan dat zijn?
Gewoon zitten. Genieten van de fluitende vogels. Genieten van Gods mooie natuur. Genieten van spelende kinderen. Genieten van muziek. Genieten van de wind in je haren.  Genieten en gewoon zijn.

Vaak vinden we het moeilijk om gewoon te zijn. We hebben de indruk dat we iets moeten doen, hard moeten werken of iets moeten zeggen. We houden niet van stiltes en praten ze weg, terwijl die stiltes net bijzondere momenten kunnen zijn. Soms hebben mensen geen nood aan antwoorden, maar iemand die naast hen zit en luistert. Gewoon er zijn. Naast elkaar zitten, niks zeggen. Ik heb verschillende keren aan een sterfbed gezeten. Op zo’n momenten hebben mensen meestal geen nood aan lange verhalen, maar gewoon de aanwezigheid van iemand. Iemand die er is, die er gewoon is en naast hen staat. 

Ook voor God willen we graag goed doen of verstoppen we ons achter dingen doen of laten. God heeft geen vergrootglas nodig om daar door te kijken. Hij ziet ons zoals we echt zijn, zonder poespas. Hij kent ons van binnen en van buiten en weet perfect wie we zijn.

We mogen gewoon zijn. We moeten niks bijzonders doen. God is blij met ons. Meer zelfs: Hij zingt en juicht over ons (1). Hoe mooi klinkt dat! Jezus nodigt zijn vrienden uit om te kijken naar de vogels in de lucht en de bloemen in het veld (2). Ze zaaien niet en maaien niet. Ze maken zich niet druk. Hun Vader zorgt voor hen. Als God al zo goed hen zorgt en ervan geniet, hoeveel te meer is Hij blij met jou en mij.

Identiteit

Nadat ik deze tekst geschreven had, ging de preek ‘s zondags over identiteit. Je bent niet wat je doet. De spreker had een huisje van lego meegebracht. Hij had dit samen met zijn dochtertje gemaakt en het had hen uren gekost. Hij vroeg ons hoe lang het zou duren om dit af te breken.  “Een seconde”, antwoordde iemand. Inderdaad, in een mum van tijd kan iets helemaal afgebroken worden waar we uren, maanden of jaren aan gebouwd hebben. Zo is het ook met ons werk. Een job kan afgenomen worden, we kunnen ontslagen worden of er zelf uit stappen. Dit in tegenstelling tot wie je bent. Wie je bent, kan niemand van je afnemen. 

Ik had een gesprek met een buurvrouw. Ze vertelde dat ze eens op een chique diner zat met haar echtgenoot en andere hoogopgeleide mensen. Een man aan tafel naast haar vroeg wat ze van werk deed. Ze antwoordde dat ze huisvrouw was, waarop de man zich van haar weg draaide en haar geen blik of woord meer gunde. Deze man had het concept van ‘je bent je werk niet’ niet begrepen. 

Gelukkig kijkt God niet zo naar ons. Hij kijkt naar ons hart en wat daarin leeft. We mogen onszelf beter leren kennen, zodat we God beter leren kennen en ook het omgekeerde is waar. Hoe beter we God leren kennen, hoe beter we onszelf leren kennen. 

Welke delen van jezelf wil je beter leren kennen? Hoe wil je God beter leren kennen en wat kan je hierin helpen? 

Vind je het moeilijk om ‘gewoon te zijn’? Dan ben je zeker niet alleen. En toch is het zo: je mag gewoon zijn. 

1. Sefanja 3:17
2. Mattheus 6:26