Vorige week moest ik op controle bij de gynaecoloog. Ze kent een beetje mijn verhaal en vroeg hoe het nu met me ging. Ik vertelde haar dat mijn therapeut ziek is. Ze vroeg al lachend, maar ook wel serieus, of ik hem dan geen therapie kon geven. Ik vertelde haar ook over de woonzorgcentra waar ik de afgelopen tijd ben gaan kijken. Op zoek naar iets dat bij me past. Maar wat ik daar zie, raakt me te diep. De pijn, de eenzaamheid, het tekort aan tijd en zorg… Het komt zo hard binnen, dat ik de rest van de dag alleen nog maar kan huilen. Werken in die omgeving is voor mij geen optie meer. Ik zou eraan onderdoor gaan.

Toen ik vertrok, zei ze nog ‘soms moet je gewoon springen, je leeft maar één keer’. Die woorden gingen recht naar mijn hart. Ik was helemaal van de kaart. Ze brachten me van de wijs… Toen ik buiten kwam regende en ik had de moed niet mijn fietsbroek aan te trekken. Mijn stemming matchte wel met de regen… tranen en regen, misschien de ideale combinatie. Ik belde een vriendin op en vertelde haar wat mijn arts me aangeraden had. Gelukkig kon ze me wat geruststellen. Zo simpel is het nu eenmaal niet. 

Afgelopen maandag mocht ik starten bij een nieuwe therapeute. Een lieve vrouw die me doet denken aan een andere lieve, wijze vrouw die ik ken. Ik had er zin in: eindelijk terug gepaste hulp die ik met twee handen wilde aannemen. Ik keek er naar uit. De zon scheen, ik voelde me een pak lichter. Diep van binnen zag ik ernaar uit om een nieuwe start te hebben, een nieuw begin. Met die nieuwe start was er de hoop dat ik kon vertellen, zonder tranen, zonder verdriet. Maar de emotie nam de overhand en al snel kwamen de zakdoekjes op tafel. Liefdevol aangereikt, naam ik ze dankbaar aan. 

Ze luisterde naar mijn verhaal, geduldig, vol begrip. Ze gaf me ook de indruk dat ze me niet alleen begreep, maar me ook doorzag. Alsof we elkaar al jaren kenden en ze wist wat ze tegen me moest zeggen. Ik heb het idee dat ik op mijn werk alles gedaan heb wat ik kon doen. Jammer genoeg was dat niet voldoende en ging ik helemaal onderuit. De therapeut vroeg of ik kon zeggen: ‘Ik heb niet gefaald’. Die woorden gingen ook recht naar mijn hart, maar op een andere manier dan de woorden van de gynaecoloog. Met veel moeite herhaalde ik haar woorden: ‘ik heb niet gefaald’. Ik kan ze nog steeds niet zeggen zonder een krop in mijn keel en tranen over mijn wangen. 

Dit gevoel heb ik ook als ik aan het verhaal van Gladys Aylward denk. Een tijdje geleden las ik haar verhaal, een aangrijpend boek. Ze was een Britse zendelinge, geboren in 1902 die, als alleenstaande vrouw niet goed genoeg was voor de zending. Ze was vastberaden, werkte hard, kocht met al haar geld een enkel reisticket en vertrok! Het kostte haar veel en kwam uiteindelijk in China terecht waar ze werkte bij een andere zendelinge. Ze integreerde helemaal en werd zelfs officieel inspecteur voeten (om het inbinden van voeten bij Chinese meisjes te voorkomen). Toen gebeurde er iets, wat niemand wil meemaken. In 1938 vielen de Japanners China binnen. Gladys vluchtte samen met bijna 100 kinderen. Het was een zware tocht, over de bergen, door water… Ze deden er maanden over vooraleer ze in veiligheid waren. Onderweg werden ze meermaals beschermd en kregen ze op wonderlijke wijze steeds te eten. Nadat Gladys haar kinderen in veiligheid gebracht had, crashte ze. Ze ging helemaal onderuit. Ze dwaalde door de stad en wist niet meer wie ze was. Ze had alles gegeven. Het is toch onmogelijk om van deze vrouw te zeggen dat ze gefaald heeft?! Ze gaf alles en had daarna tijd nodig om te herstellen. 

Het verhaal van Gladys raakt me ontzettend hard. Ze was een moeder voor velen, een sterke vrouw die deed wat ze kon. Ze redde veel kinderen ten koste van zichzelf. En toch denk ik dat ze het weer zou doen. Ze zou opnieuw de uitdaging aangaan om deze mensenlevens te redden. Verschillende van deze kinderen hebben een grote impact gehad op hun omgeving, als sterke mannen en vrouwen met een sterk geloof.

Ik kijk naar haar op. Deze sterke vrouw die niet faalde, ondanks moeilijkheden. 

Vaak lijkt het in de christenwereld een taboe als je last hebt van een burn-out of andere moeilijkheden. De vraag rijst dan of je wel dicht genoeg bij God gebleven bent? Of je altijd het goede gedaan hebt? Of je Gods stem wel juist verstaan had? Waar je fouten gemaakt hebt? 

Wat zou het toch mooi zijn als we deze last van onze schouders kunnen gooien. Wetende dat God er altijd is en dat Hij naar ons kijkt zoals een vader of een moeder naar zijn kinderen kijkt, vol liefde en hoop. Supporterend ook, dat als we vallen, we telkens weer mogen opstaan. Hij is een aanmoedigende God, de rots waarop wij mogen staan.