Een kwetsbaar moment

Mijn dochter werd een aantal weken geleden geopereerd aan haar wijsheidstanden en aan haar gehemelte. Hoewel de operatie goed verlopen is, kreeg ze twee keer een abces. Beide keren moesten we naar het ziekenhuis om het te laten opensnijden, zodat het verzorgd kon worden.

Ik ben absoluut geen held als het op medische ingrepen aankomt en al zeker niet als er iets van bloed aan te pas komt. Toch probeer ik er altijd voor haar te zijn. Ik leg mijn hand in de hare, laat me pijnlijk knijpen en probeer vooral zelf niet flauw te vallen. Het is telkens weer een oefening op een heel dunne koord.

De laatste keer dat we in het ziekenhuis kwamen, zette dokter alles klaar om de ingreep te kunnen doen. Hij kwam met een schotel aangelopen met allerlei instrumenten. “Amai’, dacht ik, “deze keer is er nog meer gereedschap nodig.” Alles was klaar: de instrumenten, de verpleegster…en ik met mijn taak om gewoon de hand van mijn dochter vast te houden.

Later moest ik aan dit beeld denken. Ook ik heb een schotel vol gekregen – niet met medische instrumenten, maar met inzichten en ervaringen uit het leven. Mooie en moeilijke momenten, lessen die ik heb geleerd, geloofsstappen die ik heb gezet. En toch… op sommige dagen voelt het alsof ik geen idee heb hoe ik die ‘instrumenten’ moet gebruiken.

Weten betekent niet altijd kunnen

Mijn hoofd zit soms zo vol met twijfels, complexen en zorgen, dat ik de weg naar die inzichten niet meer vind. Ik weet niet hoe ik ze kan gebruiken, hoe ik het moet toepassen en twijfel ontzettend aan mijn kunnen. Ik word dan overweldigd door angst of zorgen. Ik wéét dat ik God mag vertrouwen. Ik wéét dat lofprijs, gebed, tongentaal, vasten, gesprekken en Bijbellezen goed zijn – en toch werken ze op sommige momenten niet. Ze komen gewoon niet binnen. En dat voelt alsof ik faal.

Alsof ik het zelf zou moeten kunnen. Alsof ik als gelovige altijd ‘de juiste tools’ zou moeten weten te gebruiken. En diep vanbinnen leeft er ook een angst: dat als mensen écht zouden zien hoe zwak ik soms ben, ze zouden afhaken. Dat ze zouden zeggen: “Oei, dat is erover. Ik ben weg”

Ik ben niet de dokter

Kortom, soms ga ik ‘instrumentloos’ door het leven. Niet voor eeuwig, want jawel na een tijd gaat het beter en kan ik de instrumenten vinden. Toch vind ik de ‘instrumentloze’ momenten lastig. Ik zou zo graag willen dat mijn hoofd anders reageert en wél ruimte heeft. Het doet me pijn dat het niet lukt. Want moeten we het niet allemaal zelf kunnen?

Maar terugkijkend naar de ingreep van mijn dochter, komt er ook iets anders binnen. Ik ben blij dat ík niet de dokter ben. Ik ben niet degene die het moet oplossen. De dokter weet wat hij doet, blijft helder, blijft rechtop staan, zelfs als het moeilijk wordt.

En zo is God ook. Als ik struikel, duizel of even de weg kwijt ben, blijft Híj staan. Hij raakt niet van slag. Zijn ingrepen zijn goed. Zijn handen zijn bekwaam. En het mooiste is: Hij kent mijn binnenkant, mijn chaos en mijn angst – en blijft. Hij wijkt niet.