Een schommelbank en een storm vanbinnen

Een tijdje geleden stond er een gesprek gepland waar ik ontzettend tegenop zag. Echt, ik voelde een grote knoop in mijn maag. Alles in mij verzette zich. Ik had het gevoel dat het gesprek me diep zou raken. Ik wist ook dat de mensen aan de overkant van de tafel niet in mijn belang dachten. Ze dachten in termen van protocollen, regels, verzekeringen – niet in mensen.

Ik heb van alles geprobeerd om eraan te ontsnappen. Alles. Maar het lukte me niet.

Net voor het gesprek zocht ik nog even rust in een klein parkje. Ik ging op een schommelbank zitten. De zon scheen zacht op mijn gezicht, vogels zongen in de bomen. Eén vogel kwam zelfs heel dichtbij. Alles om me heen ademde rust. Maar binnenin mij stormde het. Angst. Weerstand. Onrust. De zachte wiegende beweging van de bank bracht geen vrede in mijn hart.

Ik bladerde in een boek en bleef hangen bij een bekend verhaal. Petrus en de andere discipelen in de boot. Storm. Angst. Ze dachten een spook te zien. Maar het was Jezus.

In zijn enthousiasme riep Petrus ‘Jezus, als U het bent, laat me dan naar U toekomen.’ Jezus neemt de uitdaging aan en nodigt Petrus uit.

Wat me raakte was niet alleen dat hij uit de boot stapte – maar waarom hij het deed. Hij wilde gewoon bij Jezus zijn. Zijn angst voor het onbekende maakte plaats voor een diep verlangen om dicht bij zijn Meester te zijn. En hij ging.

Ik las die woorden, daar op die schommelbank, en het raakte me diep.

Mag ik gewoon in de boot blijven?

Ik keek naar de hemel en riep zacht:
“Jezus, mag ik alsjeblieft in de boot blijven? Moet ik echt naar dat gesprek gaan? Kan U het nog stoppen? Hier op deze plek ben ik toch ook dicht bij U? Is dit niet goed genoeg?”

Maar het boek wees me op iets belangrijks. Soms willen we pas stappen zetten als we zeker weten hoe het zal aflopen. Eens we het antwoord weten, blijven we ofwel in de boot, of wagen we de stap. Maar dan vertrouwen we niet op Jezus – we vertrouwen op de uitkomst.

Ik zuchtte.
“Oké Heer. Als U wilt dat ik ga, dan ga ik. Zelfs als ik de afloop niet ken. Leer me vertrouwen dat U erbij bent – wat er ook gebeurt. Zelfs als ik zink, weet ik dat U me zal opvangen.”

En dus ging ik. Ik stapte uit mijn boot. Richting mijn ‘spook’.

Een deel van mij bleef roepen om veiligheid, het andere deel wist dat ik moest gaan. Ik had geen keuze.

Ik zonk

En na het gesprek… zonk ik.

Hun woorden waren scherp. Als glasscherven. Hun oordelen hard en ongenuanceerd. Alles in mij wilde vluchten. Terug de boot in. Terug naar de stilte van het park. Weg van deze pijn, dit verdriet.

En toch…dwingt het leven ons soms om uit de boot te stappen.
Voor iets groots. Of iets kleins.
Voor een moeilijke keuze.
Een kwetsbaar gesprek.
Een eerlijke stap in geloof.

En soms zinken we. Maar dat betekent niet dat we fout zaten.

Gods hand is er altijd

Ik ben me meer dan ooit bewust geworden hoe afhankelijk ik ben van zekerheden. Ik wil nu al weten wat straks brengt. Ik wil keuzes hebben. Controle. Richting.

Maar vaak… kunnen we niet kiezen.
We kunnen niet alles bepalen.
Er is maar Eén die werkelijk alles in handen heeft – God.
Niet de expert.
Niet de leerkracht.
Niet de werkgever, de ouders, of de maatschappij.

Alleen Hij is de ultieme besluitnemer. En het wonderlijke is: Hij is áltijd aanwezig.

Wat me misschien nog wel het meest troost, is dit:
God kijkt niet onbewogen toe. Hij rouwt mee om de oordelen en het kortzichtige denken dat onze wereld soms tekent. Hij belooft een toekomst waarin recht zal zegevieren, waar verdriet geen plek meer heeft, en waar we niet langer hoeven te zinken.

Tot die dag, mogen we weten: zelfs als we kopje-onder gaan, is Hij daar.
Met een uitgestoken hand, klaar om ons vast te grijpen.