Vandaag begon de zon al vroeg te schijnen en doopte het landschap in warme kleuren. Een straal blauwe hemel en een schitterende zon, perfecte ingrediënten voor een goed begin van de dag. 

Ik begon al joggend de natuur in te trekken, maar na enkele meters hield ik stilstand: een prachtige eekhoorn klom net in de boom. Eekhoorns zijn heel alerte dieren. Hij liep steeds naar de kant van de boom waar ik hem niet kon zien, op soms een pootje of een ieniemienie stukje staart na. Draaide ik om de boom, deed hij hetzelfde. Toen ik een hele tijd geleden een andere eekhoorn zag, bleef hij stokstijf zitten. Als ik even mijn hoofd wegdraaide, bewoog hij razendsnel totdat ik terug keek en het diertje vervolgens weer onbeweeglijk bleef zitten. Als er gevaar dreigt dan lijkt een eekhoorn eerder voor ‘freeze’ dan voor ‘fight’ of ‘flight’ te kiezen. Wat doen wij als er gevaar dreigt? Weglopen? Bevriezen? Vechten? 

Na onze eerste, reflexmatige reactie mogen we onze ogen naar omhoog, naar Degene die graag voor ons wil vechten.

Haarscherp

Ik had mijn verrekijker mee. In de verte zag ik ‘iets’ bewegen. Een fel oranje vogeltje ging op een paaltje in het water zitten. Inderdaad, de ijsvogel was van de partij. Hij is een meester visser. Vlakbij zag ik een koolmeesje in een lisdodde pikken. Hij hield zich er een hele tijd zoet mee. Eerst dacht ik dat hij de pluisjes zou meenemen om zijn nestje te bouwen, maar hij liet het meeste op de grond vallen. 

Door mijn verrekijker zag ik nog haarscherp hoe een roodborstje een wormpje oppeuzelde, hoe een houtduif zat te slapen in een boom, hoe de kievieten met allerlei acrobatentoeren door de lucht vlogen en hoe een waterschildpad vanaf een tak in het water zijn duik nam. Ook de eerste vlinders vlogen af en aan. De lente doet zijn intrede en het is mooi om te zien hoe de boomknoppen veranderen in blaadjes of bloemetjes.

Ik hoorde een speciaal soort gekraai dat ik niet kon thuisbrengen. Ook de app die vogelgeluiden herkent, reageerde niet op dit ‘gezang’. Een momentje later zag ik gaaien door de lucht vliegen. Gaaien zijn de Guga Bauls van de natuur. Zij kunnen als geen ander anderen imiteren. Deze keer hadden ze een eigen toets aan het gekraai toegevoegd. 

Ik zag twee bijen waarbij de grootste bij de kleinste op zijn rug overal mee naartoe nam. 

Tegenwoordig kan ik aan het geritsel van de blaadjes horen of het een merel op zoek naar eten is of iets anders. 

De beste plek

Wat ik hieruit onthou: 

Het doet me deugd in de natuur te vertoeven.
Het is voor mij de beste plek om tot rust te komen.
Focus helpt om dingen te zien en te horen, en ook om nieuwe dingen te ontdekken.
Een (geestelijke) verrekijker helpt ook om bevestiging van wat we met onze blote oog zien.
Focussen is niet gemakkelijk: het is soms zoeken, afstellen en volhouden.
Soms zien we dingen die we niet begrijpen, later wordt het (soms) duidelijk.
Meer tijd doorbrengen, leert me nieuwe dingen en andere dingen sneller herkennen. Imiteren kan leuk zijn, maar echt zijn is beter.
De sterkste neemt de andere mee.

Hoe meer tijd ik doorbreng in deze prachtige natuur, hoe meer dingen ik zie en herken. Hoe meer ik me focus, hoe meer ik zie en hoor. Hoe meer ik me laat onderdompelen, hoe meer ik ervaar en kan leren. Zo is het ook in ons geestelijk leven. Hoe meer tijd we met God doorbrengen, hoe beter we Hem leren kennen en hoe meer we op Hem gaan lijken. Hoe meer we op Hem gefocust zijn, hoe meer we van Hem kunnen zien en ervaren. Hoe meer ruimte we Hem geven in ons leven, hoe meer Hij ons kan laten ervaren. 

Wat helpt je om je op God te focussen? In welk deel van je leven wil je Hem meer ruimte geven? Waar heb je meer van God nodig in je leven en wil je je openstellen voor Zijn warmte en liefde? Wat en waar is jouw ideale plaats om je te laten onderdompelen?