Het klinkt als een aflevering van Rox, een programma waar de kinderen graag naar keken. Drie helden die de wereld redden. Voor elke opdracht kregen ze te horen: “Falen is geen optie”. Het zinnetje deed me altijd wat. Natuurlijk zullen deze helden niet falen. Het is immers een kinderprogramma met een ‘happy end’. Tegelijkertijd voel ik het aan als druk: ‘mag ik falen’; ‘mogen mijn kinderen falen’? Het lijkt van niet. 

Toch is dat niet de boodschap die ik wil meegeven aan mijn kinderen. Falen mag. Het leven is nu eenmaal vallen… en telkens weer opstaan. Van falen kan je leren, misschien zelfs meer dan van successen. Falen hoort bij het leven en toch heb ik er een hekel aan. 

Mijn falen

Een vriendin vroeg me mee naar de fitness en aangezien ik hoog nodig iets aan mijn conditie moest doen en samen leuker is dan alleen, besloot ik om mee te gaan. We gebruiken de tijd ook om bij te babbelen en voor elkaars gezinnen te bidden. Dus twee in één, zo dacht ik. 

De eerste periode ging oké. Het lukte me wel om de nodige tijd uit te trekken om naar de fitness te gaan. Ik beloonde mezelf met een filmpje zien als ik alleen op de crossfit stond. Dat hielp. Maar bij bepaalde proeven had ik zoveel pijn aan mijn benen dat ik eerst naar de kinesist moest om de pijnen te verhelpen.  

Door verschillende omstandigheden kon ik een hele tijd niet naar de fitness gaan. Na nog twee keer met de vriendin geweest te zijn, besloot ik te stoppen. Het kost me niet alleen veel energie maar ook een pak geld. Ik haat fitness eigenlijk. Dat inzien was heel lastig, het voelde zo als falen. Ik heb immers geleerd dat als je ergens aan begint, je het afmaakt. Je geeft niet op. Je doet gewoon verder. Stoppen is gelijk aan falen, zo voelde ik het aan. Het is ook eigen aan mijn generatie: je gaat door, ook als het moeilijk is. Opgeven staat niet in onze woordenboek.

Mijn echtgenoot zag dat ik het moeilijk had om de fitness op te geven. Hij wilde zelfs voor mij het contract opzeggen zodat ik het niet zelf moest doen. Hoe lief ik dit ook vond, ik vind dat ik oud genoeg ben om dat zelf te doen. Als ik nog niet in staat was dit zelf te doen, zou dat betekenen dat ik de angst toe liet. Het voelde als een afgang het contract stop te zetten, een bevestiging van het falen. Maar ik wilde zelf mijn verantwoordelijkheid nemen en dit op een ‘volwassen’ manier afronden. De jongeman aan de balie van het fitnesscentrum was heel vriendelijk en behulpzaam.Het contract opzeggen ging als een fluitje van een cent. Wat een opluchting. Iets lijkt vooraf vaak veel erger dan het uiteindelijk is.

Ook op het gebied van werk voel ik me gefaald. Ik deed mijn werk met veel plezier en toewijding. Toch ging ik helemaal onderuit. Ik moest toegeven dat ik moest stoppen met werken. Het gevoel collega’s en mensen in de steek te laten, vind ik hartverscheurend. En toch heb ik mijn werk moeten loslaten. Dit met veel pijn in het hart en met een gevoel van falen. Ook dat gevoel van falen mag ik loslaten. Ik mag mijn werk, mijn dromen, mijn falen afgeven aan onze trouwe God en het daar laten. Als mens hebben we soms de neiging om dingen aan God af te geven om het vervolgens terug mee te nemen in plaats van het achter te laten. Ken je dat? Je laat los, je geeft het over aan God om vervolgens je zorgen terug in je rugzak te steken en je tocht er mee verder te zetten.

Eind goed, al goed

En wat het fitness-falen betreft: ik heb er meer deugd van in de natuur te gaan lopen, waarbij ik regelmatig even stil sta om te genieten van een vogel, een mooie paddenstoel, een vleermuis die overvliegt of een prachtige zonsopgang. Dit geeft me meer energie en maakt mijn hart blij. 

Herken je momenten met het gevoel van falen in je leven? Wordt er misschien te veel van je verwacht, door anderen of door jezelf? Kan je dat loslaten en toevertrouwen aan onze Hemelse Vader? Toen Hij ons maakte vond hij het ‘zeer goed’. Als Hij tevreden is met ons, dan mogen we dat zeker ook zijn.