’s Morgens is het koud, zo’n 6°, maar het zonnetje schijnt. Ik heb met een vriendin afgesproken en aangezien het prachtig weer is, is wandelen een deugddoende activiteit. De herfst is inmiddels ingetreden en brengt prachtige kleuren met zich mee. De zon staat laag, waardoor we  zelfs af en toe een zonnebril nodig hebben, tegelijk genieten we van deze warmte. 

Balancerende watervogel 

We wandelen langs het water en zien een prachtig tafereel: een watervogel zit op een lange boomstronk die op de Dijle drijft. Hoe zalig zou dat niet zijn? Je rustig laten meevoeren met de stroom en zelf niks moeten doen. Mijn vriendin merkt op dat het diertje misschien wel zijn evenwicht moet houden, maar aangezien vogels zelfs op een draad kunnen zitten, zal dat wel niet te veel moeite kosten. 

Dit doet me denken aan het gesprek met de therapeut over ‘stoppen met vechten’. “Wat moet je doen als je in drijfzand zit?” vroeg mijn therapeut. Het antwoord was helder: niet tegenwerken. Probeer niet uit alle macht te ontsnappen, want dat maakt het alleen maar erger. Je moet loslaten, je overgeven, meedrijven. Dat klinkt eenvoudig, maar in de praktijk voelt het soms zo moeilijk. Hoe laat je los, hoe geef je je over? Soms lijkt het me te lukken, dan weer vind ik het zo moeilijk of weet ik niet hoe dat moet. 

Josafat

Ik denk terug aan de passage die ik kleurde in mijn bijbel: het verhaal van Josafat. Verschillende keren redt God hem uit heel benarde situaties. 

2 Kronieken 18: 31: “Maar Josafat gaf een schreeuw en de Heer kwam hem te hulp.” Josafat gaat de mist in, ondanks de waarschuwing van Micha om niet ten  strijde te trekken, doet hij het toch. Wil hij zich niet laten kennen door Achab? Wil hij niet onderdoen voor deze koning? In elk geval slaat hij de goede raad in de wind en gaat hij op oorlogspad. Hier wordt hij in het nauw gedreven. Van alle kanten komt gevaar. Hij geeft een schreeuw en God komt, Hij redt. Wat een genadige God zien we hier. Ondanks de foute keuze, schiet God te hulp bij de schreeuw van zijn dienaar. Later lezen we dat het volk wordt aangevallen. Deze keer gaat Josafat wel te rade bij zijn God en God belooft: ik strijd voor jullie! Het volk zingt, de overwinning wordt behaald en ze hebben zelf niks moeten doen. 

Overwinning

Ook dit is ‘loslaten’, alles aan Hem overlaten. God strijdt voor mij, voor ons. Ik mag het uitschreeuwen (en dat doe ik ook regelmatig, het liefst als niemand het hoort 😉), ik mag erop vertrouwen dat God komt, Hij vecht, Hij strijdt. Ik mag in Zijn overwinning gaan staan, ook al voelt het soms niet zo. Ook al lijkt de overwinning nog ver weg. Onderweg naar deze overwinning mag mijn lied mijn wapen zijn. Zingend van Gods oneindige liefde en goedheid. Ik mag me laten drijven op de stroom van Zijn genade, de warmte van Zijn liefde voelen tintelen op mijn huid en me geborgen weten in Zijn troostende armen.

Ook jij mag, hoe moeilijk het ook is, erop vertrouwen dat er overwinning zal zijn. En zoals ik onlangs hoorde: als het nog niet goed is, is het nog niet klaar. Want op het einde komt alles goed. 🙂