Nieuwe week

Maandagochtend, de week begint. Het beloofd een drukke week te worden en dat geeft de nodige spanning. Ik zie er tegenop. Het is al dagen grijs weer. Ik verlang zo naar het zonnetje, naar licht en warmte. 

Spanning voel ik in heel mijn lijf. Ik zoek al lang de knop om dat af te zetten. Maar zo zit een mens niet in elkaar. Ik mag leren om er anders mee om te gaan. Dat is een heel proces.

Aangrijpende tekst

In de dienst gisteren zongen we het lied “Zend mij” (opwekking 891). De eerste woorden van de tekst raakten me zo dat de bijhorende tranen over mijn wangen liepen. 

“Of ik wonden moet verzorgen,
of vuile voeten was:
Heer, hier ben ik. Zend mij.
Om van anderen te houden,
ook al zijn we het niet eens:
Heer, hier ben ik. Zend mij.”

Afscheid

Vorige week nam ik afscheid van mijn werk. Een proces dat al enige tijd bezig is, maar nu heel definitief. 

Ik heb daar wonden verzorgd, voeten gewassen, van mensen gehouden. Ik heb het allemaal heel graag gedaan. Hoe diep de wonden ook waren, hoe vuil de voeten ook zijn, ik deed het met veel plezier.

De tekst van het lied doen me pijn en toch blijft het in mijn hoofd nazingen. “Zend mij”. Alles in mij roept: “Stop”. Ik ben zo moe. Te moe om “gezonden” te worden. Te emotioneel om stappen te zetten.

Dit schrijven lukt me ook niet zonder tranen en regelmatig even stoppen. Soms kan het leven heel innemend zijn. Soms kunnen de dingen die we meemaken ons onderuit halen. 

Voor alles is een tijd

In Prediker staat dat er voor alles een tijd is. Voor mij is er nu een tijd van even geen voeten wassen of wonden verzorgen. Gelukkig mag ik mensen wel graag blijven zien. Het is nu een tijd van stilstaan, op adem komen, ontspanning zoeken en spanning loslaten. Het is een tijd van rouw en afscheid nemen. Tijd om getroost te worden en liefde te ontvangen. Een tijd om de boeken toe te doen en even rust te nemen vooraleer we een ander boek opendoen. Ik vind dit geen gemakkelijke tijd, maar ongetwijfeld is die nodig om er later weer tegenaan te gaan. 

Ondertussen mag ik weten dat ik een sterke God heb. Hij begrijpt als geen ander mijn pijn en verdriet. Hij is de trooster en geneesheer tegelijk. Door Hem mag ik me laten troosten en verzorgen, wetende dat er een tijd komt dat de zon weer doorbreekt en ik vol overgave zal kunnen zeggen: “ik ben er klaar voor, zend mij”.