Net na de kerstvakantie had ik een week vrijgemaakt om samen met 400 anderen te bidden en vasten onder leiding van Herman Boon. Het vooruitzicht was spannend: wat zou zo’n week met mij doen? Moest ik mijn verwachtingen laag houden, of mocht ik toch hoopvol zijn? Een ding was zeker: ik wilde niet met lege handen terugkeren. Ondanks mijn twijfels keek ik ernaar uit om iets van God te ontvangen.

Het was een bijzondere ervaring, vooral omdat Herman Boon met zijn directe en soms confronterende stijl heel anders is dan wat ik gewend ben. Zijn aanpak dwong me uit mijn Vlaamse comfortzone te stappen – iets wat ik nodig had om te groeien en niet vast te blijven zitten in mijn veilige cocon.

Een beeld

Een week als deze valt niet samen te vatten in een verslagje als dit. Toch sprak God me meermaals aan via een beeld. Het eerste beeld dat Hij me gaf was dat ik aan de zee was. Ik was daar samen met Hem. Ik mocht spelen, vuil en nat worden. Genieten, en bovenal Hij speelde met mij. God liet me zien dat mijn speelse karakter welkom is in onze relatie. Hij wil het samen met mij beleven, en dat mag doorwerken in mijn gebeden, stille tijd en gesprekken met anderen. Iets tussen Hem en mij die invloed mag hebben op mijn hele aardse bestaan.

Later gaf Hij me een ander beeld: ik was volwassener en liep samen met Hem over het strand. Hand in hand, in een rustig gesprek. Alles kon besproken worden – niets was taboe of zinloos. Die geborgenheid was nieuw voor mij, omdat ik vaak de druk voel om aan verwachtingen te voldoen. Maar in dit beeld ervoer ik rust en vrijheid. Dit gevoel bracht een diepe vrede, zelfs tijdens de lofprijzing en de preek die daarop volgden. Alles was goed; ik mocht alles bij Hem brengen.

Ik zal je beschermen

Tijdens een preek werd ik geraakt door de gedachte dat ik me als kind nauwelijks beschermd heb gevoeld. Ik was vaak bang en had het gevoel dat ik op niemand kon terugvallen. De wereld leek onveilig, en ik moest mezelf beschermen. Dat idee draag ik nog steeds met me mee: ik moet alles zelf doen, want anderen zijn niet betrouwbaar – zelfs God niet altijd. Houdt God echt van mij? Zal Hij er echt zijn als het boven mijn persoonlijk kunnen gaat?

Maar toen zei Hij tijdens die preek: “Ja, Ik ben er. Ik zal je beschermen. Je hoeft het niet meer alleen te doen.” Tranen stroomden over mijn wangen. Ik vond het eng om los te laten en te vertrouwen, maar God gaf me de zekerheid dat we samen onderweg zijn. Hij zal mij als een liefdevolle Papa beschermen, en ik mag altijd mijn veiligheid bij Hem zoeken.

Ik heb jou gemaakt

Psalm 139 is een tekst die mensen vaak met mij delen, maar die mij nooit echt raakte. Tijdens de conferentie kwam deze tekst weer in mijn gedachten, en ik dacht: ‘Daar gaan we weer.’ Maar toen sprak God: “Diane, Ik heb de zaadcel en eicel van je ouders gebruikt om jou te maken. Net zoals Ik bij Adam stof heb gebruikt en bij Eva een rib. Bij elke creatie ben Ik persoonlijk betrokken. Ik heb jou geweven in de schoot van je moeder.”

Even was ik stil. Toen vroeg ik voorzichtig: “Heer, wilt U dan dat ik ben wie ik ben?” Hij antwoordde: “Nee, Ik wil dat je terug wordt zoals Ik jou gemaakt heb. Dat je 100% gelooft in het potentieel dat Ik zag in dat wezentje dat Ik toen heb geweven. De persoon die je nu bent, ben jij niet. Leef! Leef ten volle en laat je niet langer overtuigen door de leugens die in jou zijn gegroeid.”

En nu…

Ik heb nog zoveel te vertellen, maar het is te veel voor nu. Wat ik wel wil delen, is dat ik me volledig wil uitstrekken naar God en de persoon die Hij heeft gemaakt, in al mijn glorie 😉. Ik kan nu zeggen: ‘Ik loof U om het ontzaglijke wonder van mijn bestaan, wonderbaarlijk is wat U gemaakt hebt. Ik weet het, tot in het diepst van mijn ziel.’ (Ps 139:4) Dit zal met vallen en opstaan gaan, maar ik laat me daarom niet meer klein krijgen. Ik ben Diane, persoonlijk geweven door God om hier op aarde een plek in te nemen. En dat zal ik doen, met een klein maar moedig hart en Hij zal me beschermen. Mooi hé!?

En jij?

Ik ben me bewust dat dergelijke getuigenissen mensen enerzijds de moed geeft om door te gaan en anderzijds ook heel ontmoedigend kan zijn. Ik heb niet de antwoorden waarom God soms wél dingen duidelijk maakt of waarom het zolang duurt vooraleer God bolwerken veranderd in ons leven. Die wijsheid heb ik helaas niet in pacht.

Toch ben ik me bewust dat iedereen van ons geweven is in de schoot van zijn moeder door onze Hemelse Vader en dat dit een waarheid is die voor iedereen telt. Als je het moeilijk hebt om dit geloven, wil ik je graag aanmoedigen om deze strijd niet op te geven. Je bent niet alleen! God is bij je en er zijn zovelen anderen die deze strijd voeren.