Prediker 3:14 Alles wat God doet, zo heb ik vastgesteld, doet hij voor altijd. Daar is niets aan toe te voegen, daar is niets van af te doen. God doet het zo opdat wij ontzag voor hem hebben.

Een bijzonder kerstherberg

Het is kerst. Onze kerk organiseert een driedaags kerstfeest voor mensen die het moeilijk hebben, de ‘kerstherberg’. Maanden van voorbereiding, het mobiliseren van vrijwilligers, en het versturen van uitnodigingen gaan aan deze dagen vooraf. Ik besluit tijdens de opening een dagje mee te helpen en het diner op te dienen.

Terwijl we de laatste voorbereidingen treffen, wachten we op de komst van de gasten. De sfeer is verwachtingsvol. Hanna, de vrouw van Jelle, de organisator, wandelt binnen met haar kinderen. Ze komt even de sfeer opsnuiven. We maken een kort praatje, en vlak voor we ons gesprek beëindigen, zegt ze tegen haar zoontje: ‘Kom, Ruben, we gaan eens kijken wat papa allemaal gedaan heeft.’

Grappend zeg ik: ‘Papa? Vele mensen hebben dit gedaan.’ Hanna glimlacht en past haar woorden aan.

Papa heeft dit gedaan

Later die avond staan we opnieuw naast elkaar. Hanna kijkt me aan en zegt: ‘Maar ik mag toch wel tegen Ruben zeggen dat zijn papa dit gedaan heeft?’ Haar woorden raken me. Als moeder wil ze haar zoon trots maken op zijn vader. Zodat Ruben naar zijn grote, stoere en sterke papa mag kijken met ogen vol bewondering. Misschien probeert ze Ruben zelfs een verklaring te geven waarom zijn papa de komende dagen zo veel afwezig is. Dat hij mag weten dat zijn vader mooi werk doet, werk dat ertoe doet.

Een paar dagen later denk ik terug aan dit voorval. Mijn reactie – dat vele mensen eraan gewerkt hebben – was niet onwaar. Zóveel mensen hebben hun tijd, energie en talent ingezet om dit feest mogelijk te maken. Maar wat mij blijft raken, is de liefdevolle blik van Hanna naar haar man. Ze wil die blik doorgeven aan haar zoon. En ik besef hoeveel Hanna zelf heeft opgeofferd. Drie dagen staat zij alleen voor haar jonge kinderen, het huishouden, de was – en mist ze haar man. Drie dagen waarin hij uitgeput maar vol verhalen thuiskomt. Verhalen waarvan zij geen deel van uitmaakt, omdat zij op de achtergrond alles draaiende houdt.

Ik denk: Ruben mag ook weten hoe mooi het werk van zijn moeder is. Haar werk is minder zichtbaar, minder tastbaar, maar even onmisbaar. Dankzij haar offer kan papa dit mooie werk doen.

Onzichtbare offers

Het doet me nadenken over hoe we soms met elkaar omgaan in de kerk. Hoe we verlangen naar erkenning voor wat we doen. Hoe we ons soms frustreren over perspectiefverschillen. Hoe we soms niet kunnen zien wat de ander opoffert, en hoe hard onze Hemelse Papa aan het werk is voor en door ons. Zijn werk is vaak verborgen, zijn offers onzichtbaar, maar daarom niet minder indrukwekkend.

Elke dag is een kerstherberg in ons leven. Elke dag versiert God ons leven met kleine, prachtige dingen: broers en zussen die ons helpen, de natuur die tot ons spreekt, een opbouwend berichtje, een kleine aanraking, een goed boek. Hij zet zich eindeloos voor ons in, zonder aarzeling.

Kunnen wij met dezelfde ogen als Ruben en Hanna naar onze Hemelse Papa kijken? Kunnen wij onze eigen offers en inspanningen even opzij zetten en vol bewondering zeggen: ‘Kijk wat mijn Papa allemaal heeft gedaan’? Kunnen wij Hem de eer geven die Hem toekomt?

Geschreven door Diane

^{De namen en het verhaal in deze blog worden met toestemming van de betrokken personen gedeeld.}