Wandelen. Het is een van de simpelste en mooiste hobby’s die er zijn. En op een zonnige dag besloot ik voor de verandering eens op Nederlandse bodem te wandelen. Gewapend met mijn telefoon als GPS, wandelschoenen stevig aan mijn voeten en een hoofd vol zin om te beginnen, ging ik op pad.

In het begin was het wat teleurstellend: asfaltwegen en niets dan asfaltwegen. Maar al snel liet ik de gebaande paden achter me en werd de weg een bospad vol modderige plekken en kronkelende bomen. Het voelde als een opluchting. Na een tijdje wandelen werd het pad iets onduidelijker en begon het zelfs een tikkeltje avontuurlijk te worden. Hier en daar moest ik over een plas springen of een beekje oversteken. Geen probleem, dacht ik. Mijn GPS zou me wel de juiste richting wijzen. De goesting om verder te gaan groeide met elke stap.

Maar naarmate de tijd verstreek, veranderde het avontuur langzaam in iets anders. Ik had al langere tijd geen pad meer gevonden. Alleen moeras. Beekjes, plassen en glibberige modder, zover het oog reikte. Mijn GPS gaf aan dat ik op het juiste spoor zat, maar de werkelijkheid leek een ander verhaal te vertellen. Teruggaan was geen optie meer; het pad achter me was al lang vervaagd.

Dus ging ik door. Door de modder die bij elke stap dieper leek te worden. Door de beekjes die steeds breder en kouder waren. Toen ik uitgleed en één van mijn AirPods in een beek liet vallen, sloeg de moed om in frustratie. Het avontuur was niet leuk meer. Ik hoopte alleen nog maar dat ik snel vaste grond zou vinden.

Maar de hoop werd steeds kleiner. Met elke misstap en modderige sloot begon ik bozer te worden. Boos op Nederland voor zijn onduidelijke wandelpaden. Boos op de modder die té modderig was. Boos op mezelf, omdat ik niet eerder was omgekeerd.

De zon begon te zakken, en mijn telefoonbatterij ging ook nog eens bijna leeg. Paniek kroop omhoog, terwijl de kou in mijn natte schoenen sloop. Straks moest ik door dit moeras in het donker. Het enige wat ik nog kon doen, was een noodsignaal sturen naar een kennis. Ik stuurde mijn locatie door met de simpele boodschap: “Ik ben verdwaald, en mijn batterij is bijna leeg.” Een voorzorgsmaatregel, voor het geval dat.

Wandelen door het leven
Terwijl ik daar ploeterde in het moeras, kwam er een gedachte in me op. Dit alles, deze modderige wandeling zonder duidelijke uitweg, leek zoveel op het leven zelf.

Soms lopen we over asfaltwegen. Strakke, vlakke paden waarop alles voorspelbaar is. Saai, misschien. Maar veilig. Ik besef hoe vaak ik dat soort paden vanzelfsprekend vind. Hoe ik verwacht dat het leven soepel verloopt, dat wandelen met God simpel is. Maar dan ineens verandert het asfalt in een kronkelend, modderig, lastig bospaadje. En als je niet oplet, sta je plots in een moeras, zonder dat je precies weet hoe je daar bent gekomen.

Soms zakken we weg in de modder van het leven. Soms staan we voor een brede beek die we alleen kunnen oversteken door een sprong van vertrouwen te maken. En soms kijken we verlangend achterom, naar het asfalt waar we ooit op liepen, met de wens om terug te keren naar een voorspelbare, overzichtelijke route. Maar het leven werkt zo niet. Het pad dat achter ons ligt, vervaagt snel. Net als tijdens mijn wandeling had ik maar één keuze: vooruitgaan, hoe onzeker de weg ook was.

Ik bedacht me: dit moeras dat nu zo onbegaanbaar leek, zou er in een ander seizoen misschien heel anders uitzien. Droger, duidelijker, minder chaotisch. Zo is het soms ook in het leven. De GPS die God ons geeft, kan in bepaalde seizoenen kristalhelder zijn en richting bieden, terwijl we in andere periodes op de tast moeten zoeken. Misschien omdat het tijd is om iets ouds los te laten, om ruimte te maken voor het nieuwe.

Toch besefte ik daar, midden in het moeras, dat ik een keuze had gemaakt. Ik had gekozen om over plassen te springen, om door te gaan en te vertrouwen dat ik het zou redden. En in mijn leven is het niet anders. Hoe vaak ik ook twijfel, hoe vaak ik ook verlang naar een duidelijker, makkelijker pad, ik blijf ervoor kiezen om God te volgen. Zelfs als ik struikel. Zelfs als de weg modderig en zwaar is.

Hebr 11:1 (HSV) Het geloof nu is een vaste grond van de dingen die men hoopt, en een bewijs van de zaken die men niet ziet.

Dat betekent dat ik soms oude patronen moet loslaten. Ik wil groeien, vooruitgaan en de eindstreep halen zoals Hij die voor me heeft klaarliggen. Het is geen makkelijke keuze, maar het is wel een bewuste keuze.

De raad van vrienden
Tijdens mijn wandeling belden twee vrienden me. Ze wilden helpen, dat was duidelijk, maar ze begrepen de situatie niet helemaal. Ze dachten dat ik er vast makkelijk uit kon komen, alsof het gewoon een kwestie van de juiste richting kiezen was. Hun advies klonk als een vaste, heldere oplossing, maar ze konden niet zien wat ik zag: het was complexer dan ze zich konden voorstellen. Hun woorden deden me denken aan de vrienden van Job. Zij dachten ook te weten hoe het zat. Ze hadden een duidelijk beeld van God en van wat Job zou moeten doen, maar ze begrepen niet echt wat er speelde.

Zo is het ook vaak in het leven. Mensen om ons heen bedoelen het goed. Ze staan naast ons en proberen ons te helpen, maar soms begrijpen ze de situatie niet volledig. Net als wijzelf. Want laten we eerlijk zijn: wij snappen God ook niet altijd.

En toch kunnen we, terwijl we ploeteren door ons eigen moeras, een signaal uitsturen. We hoeven het niet alleen te doen. Misschien kan iemand op afstand ons helpen, of misschien is het simpelweg een troost dat iemand weet waar we zijn. Het is een les die ik meeneem uit die wandeling: ook al moet ik soms alleen door de modder, ik mag om hulp vragen. En zelfs als het leven voelt als een eindeloos moeras, is er altijd hoop.

Vaste grond
Uiteindelijk kwam ik uit het moeras. De modderige, glibberige grond maakte plaats voor iets stevigers, en met natte schoenen en een leeglopende batterij vond ik de weg terug naar een vast pad. Terwijl ik verder liep, voelde ik opluchting. Maar ook dankbaarheid. Niet alleen omdat ik het gehaald had, maar omdat ik onderweg iets geleerd had.

Het leven is niet altijd asfalt en voorspelbare wandelingen. Soms raken we verdwaald. Soms is het pad modderig en zwaar, en lijken zelfs de beste hulpmiddelen ontoereikend. Maar dat wil niet zeggen dat we stil moeten blijven staan. Met vertrouwen, een sprong hier en daar, en misschien een noodsignaal op z’n tijd, vinden we uiteindelijk weer vaste grond.

Geschreven door Diane